Yaz tatili başlamıştı.
Okulun kalabalık koridorları artık sessizdi.
Defne, Bora, Selin, Eren ve Melis okulun yakınındaki küçük bir parkta buluştu.
Bora elinde soğuk içeceğiyle banka oturdu.
"Garip geliyor."
Defne ona baktı.
"Ne?"
"Her gün gördüğümüz okul bir anda bitince boşluğa düştüm."
Selin gülümsedi.
"Bir ay önce 'Okul kapansın' diye dua eden sen değil miydin?"
"İnsan bazen ne istediğini bilmiyor."
Herkes güldü.
Bir süre sessizlik oldu.
Rüzgâr hafifçe eserken Defne cebinden birkaç bozuk para çıkardı.
Paraları avucunda çevirdi.
Eren merakla sordu.
"Neden onlarla oynuyorsun?"
Defne gülümsedi.
"Babam küçükken bana bir şey söylemişti."
"Hepsi aynı görünür ama her bozuk paranın geçtiği yer farklıdır."
"İnsanlar da öyle."
Bora cebinden bir bozuk para çıkarıp Defne'nin avucuna bıraktı.
"O zaman bu da benden."
Selin de aynısını yaptı.
"Ben de katılıyorum."
Melis kısa bir süre düşündü.
Sonra cebindeki son bozuk parayı çıkarıp diğerlerinin yanına koydu.
"Ben de."
Eren de gülümseyerek cebindeki bozuk parayı ekledi.
Artık Defne'nin avucunda beş tane bozuk para vardı.
Defne onları tek tek inceledi.
Hiçbiri aynı değildi.
Hiçbirinin çizikleri aynı değildi.
Ama hepsi aynı avuçtaydı.
Defne gülümsedi.
"Sanırım kitabın adı artık daha anlamlı."
Bora kaşını kaldırdı.
"Yani biz bozuk muyuz?"
Defne kahkahayı patlattı.
"Biraz."
"Biraz mı?"
"Tamam... Fazla."
Herkes aynı anda gülmeye başladı.
Güneş yavaş yavaş batarken beş arkadaş banktan kalktı.
Farklı yönlere yürümeye başladılar.
Ama hepsi biliyordu ki...
Bazı arkadaşlıklar okul bitince sona ermezdi.
Sadece yeni bir sayfa açardı.
SON