Yine bir dönemin daha sonuna gelmiştik. Yaz tatili geldi çattı. Karneleri alıp yorucu bir günün ardından şükür eve dönmüştüm. Kapıdan girer girmez çantamı bir tarafa savurdum ve kendimi rahat kanepenin kollarını bıraktım.
Az kalsın kendimi tanıtmayı unutuyordum. Ben Mike, Mike North. Annem ve ben Amerika'nın eyaletlerinden biri olan Chicago'da yaşıyoruz. Babam ben daha Bebekken vefat etti. Aslında çok sakin ve monotom bir hayatımız vardır. Ama bu aralar Annem sebebini bilmediğim bir şekilde gergin.
Annem işten ben okuldan geldikten tam 4 saat sonra gelir. Babam öldüğünden beri bütün yük Annemin üstüne bindi. O yüzden bazen Anneme çok üzülüyorum. Şöyleki Annem üzgün olsa bile bunu bana belli etmezdi. Ama söylediğim gibi bu aralar pek iyi olduğunu sanmıyorum.
Karnımın guruldadığını duydum galiba acıktım. Akşam yemeğini Annemle beraber yediğimiz için şimdilik bişeyler atıştırsam bile bana yeter. Oturduğum kanepeden kalkıp mutfağa yöneldim. Tam o anda içimi bir ürperti kapladı.
Buzdolabının kapağını açıp içindekilere baktım açıkçası uğraşmak istemiyordum. O yüzden lavaş tost yapmaya karar verdim. Hemen hızlıca lavaşın içine ton balığı mısırı ve bi takım sosları koyup tost makinesine bastım. Tahmin ettiğim gibi çok hızlı bir şekilde hazır oldu.
Yemeğimi yiyip derslerimin başına oturdum ama içimde geçmek bilmeyen bir huzursuzluk vardı. Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama kapıda hafif bir tıkırtı duydum Annemin geldiğini düşünerek ayaklandım. Ama bir farklılık vardı Annem olsaydı anahtarı var açar girerdi bu sanki kapıyı zorluyomuş gibiydi.
Doğrusunu söylemek gerekirse baya korkuyordum ama o kişi varlık her neyse birkaç dakika sonra gitmişti. Ne kadar korkmuşta olsam içimdeki merak kurdu yüzünden kapıyı açıp birileri olup olmadığına baktım. Ama birini görmeyi beklemiyordum. Genelde böyle senaryolarda kapıyı açınca karşına kimse çıkmaz.
Ama benim karşıma çıkmıştı. Annem. Kapıyı açtığımda onu çantasında anahtar ararken buldum. "Anne sen ne zamandır burdasın?" diye sordum. Annemse şaşkın gözlerle beni süzüp "Daha yeni taksiden indim tatlım neden sordun?" Buz kestim. Çünkü kapı en az 10 dakikadır çalıyordu.
Anneme baktım benden hala bir cevap bekliyordu. En sonunda bi iç çekerek "Herhalde dalgınsın bitanem hadi sen odana çık bende yemekleri hazırlıyım". Sadece başımı onaylarmış gibi sallayabildim ve odama çıktım.
Ne olduğunu bilmiyordum, Kimin yaptığını bilmiyordum, Ama bildiğim tek bişey vardı bu daha başlangıçtı...