Hayat belki adil değil.
Ama ben hak ettiğimi yaşadım.
Nefes almak haram mutlu olmak günahtır bana.
Karanlık en güvenli evimdir, ondan başka bir yerde yaşayamam.
Bunların hepsinin illaki bir nedeni var.
Nefes almak haram çünkü zaten nefes almayı bilmem. Mutlu olmak günah çünkü mutlu olmak nedir bilmem. Karanlık en güvenli evimdir zira ondan başka evim de yoktur.
Nefes almayı unutuyordum bazen. Karanlığın ortasında yapayanlız kalıyordum ama etrafım hep kalabalıktı. Yaşadığımı unutuyordum bazen. Duyulmaz çığlıklar atıyordum. Ve buna rağmen birinin hâlâ beni duyabileceğini düşünüyordum.
Sessiz çığlıklar duyulmak için değil kurtarılmak için atılırlardı.
Kurtulmak istiyordum.
Önce geçmişimden sonra kendimden.
Bu yaşıma kadar bir hayat planım yoktu. Hayallerim hiç yoktu. Çünkü onlara izin yoktu.
Ama artık hayatıma bir yol çizdim.
Kurtulacaktım.
Önce geçmişimden sonra kendimden.
Geçmişe bakarak geleceğe dair attığım adımların hepsi beni ileriye değil geriye taşıyor. Biz geçmişi bırakmayı öğrenmeye çalıştıkça geçmiş bizim peşimizi bırakmıyorsa ne yapmalı?
Bu sefer her şeyi bırakıp onunla yaşamayı öğrenmeye mi çalışmalı yoksa ondan tamamıyla kurtulmalı mı?
Rüzgar yumuşak, kanın kokusu keskin.
Tarih 12 Aralık 2020, saat 03.48.
Geçmişimden kurtulmayı seçtim.