Eğer her şeyi en başından beri bilseydim yine de yapar mıydım? Bir hayalim vardı ama hiçbir şey istediğim gibi gitmedi.
Peki bütün bunları en başından bilseydim, yine de yapar mıydım?
Yine de bu bölümde okur muydum?
İşsiz kalmayı yine de seçer miydim?
Bölümde okumamla ilgili herhangi bir derdim yok, gayet yorucu olsa da bir o kadar da eğlenceli geçti. Bölümümden pişman olmadım asla. Pişman olduğum tek şey işsiz kalmak. Hem de göz göre göre.
O yüzdendir ki, dinlediğim şarkı bu konuyla alakasız olsa bile sadece şu kısmı :
"And I, I thought it'd be easy to run, but my legs are broken. All alone, all we know. Is haunting me. Making it harder to breathe, harder to breathe, oh. "
Beni bu kadar derinden etkiledi. Sahiden uyarılara rağmen bütün hepsini görmezden geldim ve ben bütün olumsuzluklara rağmen başaracağımı düşündüm.
Nasıl başarabilirdim ki?
Yani düşünsene, daha stajımız bitmeden, işe giren birisi oldu ve bizim bölümle bağlantılı ama alakası olmayan bir yere. Daha sonra bir diğeri de aynısını stajımız bitince yapabildi ve o kişi yine bir şekilde dönemin de ortasında bölümümüzle alakalı bir işe girdi.
Asla kıskanmıyorum.
Fakat,
ben?
Ben yaklaşık iki seneye yakındır işsizim ve kendi bölümüm dışında başka işlere başvurmama rağmen
Sorun ben miyim?
Gerçekten canımı yakıyor,
Yük olduğumu hissediyorum.
İyi hissetmek isterdim, belki zamanım henüz gelmemiştir diye.
Ama çok geri kalmış gibi hissediyorum.
Her şeye geç kaldım.
Ne yapmalıyım? Bilmiyorum.
Pes ediyorum defalarca ve defalarca pes etmeye bile hakkım olmadığını düşünüyorum.
Defalarca tekrar deniyorum defalarca hiçbir sonuç alamıyorum.
Bunun dışında, ben dışında, herkes bir şekilde bir yerlerde ve bir şeyler başarıyor.
Belli etmiyorum kimseye ama canım yanıyor.
Neden ben değilim?
Neden bir şekilde bir işte değilim?
Neden bir şekilde bir şey yapamıyorum?
Neden ben değilim?
Neden ben değilim?
Tanrım, neden ben değilim?
Neye dayanmam gerekiyor, bu nereye kadar gidecek?
Ne yapmam lazım?
Hiçbir şey yapamayacak kadar yorgun hissediyorum hiçbir şey yapmıyorken bile.
Sadece ağlıyorum, başka hiçbir şey yapamıyorum.
Deniyorum, yine de olmuyor.
Ne yapmalıyım, bilmiyorum.
Gerçekten çok çaresiz hissediyorum.