Aslında hiçbir zaman kendime olan nefretimden ya da bir defa da olsa başarısızlığımın (ya da başarısız olduğumu düşündüğüm durumların) yaşattığı hissiyat ile bir şeylerden vazgeçmem çok kolay oluyordu.
Du evet.
Gariptir ki vazgeçeceğim zaman bir şekilde tereddüte düşer oldum.
Vazgeçmek istemediğim olabilir miydi?
Bana bunu hissettiren kimdi?
Sevgilim.
Açıkçası bunu nasıl başardığını bilmiyorum, tam olarak tamir edemedi ama içime bir şüphe tohumu ekmeyi başardı.
Aslında birbirimizin hayatına dahil olmayla bana yardımcı olması karışımı bir şey sanırım bu.
Onun hayatı benim hayatıma sirayet edince ister istemez karşılaştırma yapıyorum. Onun pes etmediği ve hedefine ulaştığında bile düşmüş olduğunu ve bununla birlikte tekrardan canı acısa bile mücadele ettiğini gördüm.
Ben mücadele içerisine girebilecek kadar ikna etti mi bilmiyorum ama zannetmiyorum da nedense bu olay o kadar da kolay değil.
Yaklaşık nasıl demeli? 8 yaşında tohumlarının atılmış ve 9 - 10 yaşlarında öğretmen sayesinde güçlenen bir alt yapım var. Yani yaklaşık 17 yıllık bir süreç. Başarısız olma korkum, kendimi değersiz hissetme, vücudumdan nefret etme evet hepsi bu dönemden itibaren içerimde birikmiş tamamıyla dışsal etkenleri içselleştirmemden kaynaklanıyordu.
Bu şekilde muamele gördüğümde bir daha o şekilde muamele görmemek için kendime daha kötü muamelede bulunuyordum ne şaka ama.
Ama bu 17 yıllık sürecimde bu süreçte gördüklerimin de etkisini düşünerek sevgilimin verdiği mücadele ufak da olsa "gerçekten vazgeçmek istiyor muyum?" Şüphesini içime ekti. Bundan sonra ne olur? Bilmiyorum fakat mücadele etmeye gücüm yok, yarın yine dibe çökebilirim ve başarısız olacağımdan adım gibi eminim.
Fakat
Pes etmeye de
Gücüm yok.
Ben sadece, işleri olduğu gibi bırakacağım.
İstersem yaparım,
İstemezsem (ki şuan öyle) öylece bırakır hiçbir şey yapmam.
Ama yazmaya devam ettim hep.
Pes edeceğimi bilsem bile.
Bu da çok garip.