Bölüm 13

O kadar çok başım ağrıyor ki anlatamam. Ekim ayının sonlarına doğru bir karar almıştım işleri düzene sokmak için. 2026 da hayatımı düzene sokacaktım güya. Bunu farklı bir yere not ettikten sonra başım ağrımaya, aşırı yorgun hissetmeye ve sürekli uykumun gelmesi gibi olaylarla baş başa kaldım. Açıköğretimden okuyorum tekrardan çünkü anladım ki bu sistemde öğretmen olamayacağım. Bir önceki is görüşmem işteki performansım sözde çok iyi geçmesine rağmen ertesi gün gelemeyeceğimi biliyorlardı. O ertesi gün diye bahsettiğimiz günün gecesi aslında işte bana gösterilen muameleden dolayı gitmek istemediğim için içimde fırtınalar kopuyordu. İstemiyordum; en başından beri istenmediğimi hissettim, bana yapılan muamele de bunu gösterdi, nefes alamıyordum ve oraya bir daha asla dönmek istemiyordum. Bir önceki günlerde yazdığım yazıyı görseler ve bu yazıyı görseler muhtemelen bana derlerdi ki "Hem istiyorsun hem de bir iki kötü davrandılar diye hemen pes ediyorsun bir de buna ağlanıyorsun. İnsanlar iş bulamıyorlar." Ki dedi de, yani abim dedi. Çok çabuk pes ettiğimi, başka yere gitsem de bu muameleye uğrayacağımı, çocukluk ettiğimi, arkamdan neler demiş olduklarını söyledi. Benim için konuşuyormuş, benim iyiliğimi istiyormuş, dışarıdaki insanlar beni kırmadan o beni kırıyormuş ki dışarıda bunlara maruz kaldığımda hayatta kalabileyim. Belki de haklıdır belki de değildir bilmiyorum yine de bu tarz hislere kapılmamı yersiz olarak görüyor gibi. Bilmiyorum, eğer hissettiğim hisler başkasına "saçmalık" olarak geliyorsa, o hisleri hissetmemeli miyim? Ben de düşünüyorum şuan olduğumdan daha berbat halde olan insanlar var, çok daha kötü koşullarda yetişmiş yine de başarılı olmuş insanlar var. Evet biliyorum bunu en yakınımdan biliyorum hatta. Evet onların yaşadıklarının yanında benimki devede kulak gibi kalır ama yine de böyle hissediyorum işte. Bu beni şımarık biri mi yapar? Özür dilerim yine de bu histen kurtulamıyorum evet ben belki de bazılarından daha iyi bir yaşantısı olan şımarık biriyim ve sırf bu şımarıklığım yüzünden tamamıyla geride kalmış bir durumdayım ve şımarık olduğum için de bu geride kalmışlığı hak ediyorum. Kimse bana şımarık birisin demedi fakat belki de öyleyimdir. Kafamı kaldıracak gücüm olmuyor, bir sey yapacak isteğim olmuyor tembel ve şımarık biriyim iste. Bir şekilde şu dersleri bitirmeye çalışıyorum, kitabıma bile dönemedim de ne önemi var ki sanki okunan biriyim. Ya bunları birisi okusa der ki bunları buraya kendini acındırmak için yazmış biz okuyunca da ona acıyacağız. Allahtan kimse okumuyor burayı.