"Mert.. Şuan nasıl hissediyorsun? "
"Ben.. "
Mert duraklar ve sadece kısa bir an düşünür. Sefa onu rahat görmek için omzundan kafasını kaldırır ve mertin önüne doğru gelir.
Mert düşünmeye başlar. Şuan nasıl hissetmeliydi bilmiyordu içinde güzel ve hareketlenen bir his vardı. Tam olarak tarif edemediği birşeydi ama onu iyi hissettiriyordu. Sefa ona bakarken Mert'in iki elini de tutar ve kendi yüzüne yaklaştırır. İkisi bir süre öyle kalırlar sefa hala Mert'in cevabını bekliyordu ama baskı kurmak istemiyordu. Mert ise sadece sefanın gözlerine bakarak nasıl hissetiğini anlamaya çalışıyordu. İkisi arasında yaşanan durum ikisi için de ayrı bir anlam ifade ediyordu onlar için güzel olsa bile gerçekten nasıl hissettiklerini bilemiyorlardı.
Sefa mertin ellerini yüzünden çeker ama hala tutmaya devam eder.
"Seni zorlamıyorum merak etme, bu kadar kafa yorma"
"Afedersin biraz fazla düşündüm heralde.. "
"Hayır benim sorum biraz ani oldu düşünmen normal"
Mert hafifçe gülümser.
"Aramızda yaşanan şeyde ani oldu biraz"
Bir süre sessizlik olur. Mert, sefanın elini sıkıca tutar. Gergin bir şekilde yere bakıp ne demesi gerektiğini düşünür. Yaşadıkları şeyler hakkında konuşmaları lazımdı.
"Şey sefa-"
Mert sözünü bitiremeden sefa onun elini bırakır. Ardından sefa arkasına dönüp iç çeker.
"Mert.. Seni zorlamak istemiyorum.. "
Mert şaşkın halde bakar. Sefa nın neyden bahsettiğini anlamamıştı.
"Nasıl yani? "
Sefa ona doğru döner ve gergin bir şekilde ona bakar.
"Aramızdaki şey.. Gerçekten mutlu musun? "
Güneş hafifçe batarken hava kızıla dönüyordu. Mert yüzü kızarmış halde bakıyordu. Kendisini mutlu hissediyormuydu ki?.. Bunu o da bilmiyordu sefa da bilmiyordu. Mert yere bakarken sefa iç çekerek konuşmaya devam eder.
"Mert şey yeniden arkadaş gibi olabiliriz"
Mert ne diyeceğini bilmiyordu. Bu duyguları hiç bir anda hissetmemişti. Ama emin olduğu tek şey sefa'ya sinirli olduğuydu. Mert iki elini yumruk yapar ve sinirle yere bakmaya devam eder.
"Sefa... "
Sefa merte doğru yaklaşır ve gergin bir şekilde bakar. Mert hemen sefa'ya bakar ve utanmasına rağmen sinirle karışık halde konuşur.
"Ne saçmalıyorsun sen.. "
"Ne-"
Mert gergin halde sefa nın sözünü keser. İki eliyle sefa nın yakasından tutup kendine yaklaştırır.
"Aptal.. Yaptığımız şeyden sonra nasıl arkadaş kalmamızı bekliyorsun ki?.. "
"Mert ama-"
Mert sefanın yakasını daha sert tutar. Ardından ağzından gelen herşeyi sinirle söylemeye başlar.
"Gerçekten beni zorladığını mı düşünüyorsun!? Hayır ben.. Bana nasıl hissettiğimi sormuştun değilmi? Ben.."
Sefa şaşkın halde bakarken mert onun yüzüne yaklaşır ve sefanın dudaklarına bakar. Sefa ile gözgöze gelirler mert sinirden gözlerinden yaşlar gelirken sefa da ona şok içinden bakarken Mert'in gözlerine sanki mutluymuş gibi bakıyordu.
"Ben.. Mutluyum sefa.. Gerçekten.. "
