Bugün ilk kez Demir'in evine gidiyorum.
Yol boyunca gayet rahatmış gibi davranıyorum.
Ama değilim.
Çünkü Demir'in annesiyle tanışacağım.
"Gerildin mi?"
"Hayır."
"Yalan."
"Biraz."
Demir gülüyor.
"Annem seni yemez."
"Bu çok güven vermedi."
Kapıyı açıyoruz.
İçeriden bir kadın sesi geliyor.
"Demir, geldin mi?"
"Geldim."
Sonra kadın salondan çıkıyor.
Beni görüyor.
Bir saniye duruyor.
İki saniye duruyor.
Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme oluşuyor.
"Sen Emre misin?"
Ben şaşırıyorum.
"Evet."
"AY ÇOK TATLISIN."
Ben:
"..."
Demir:
"..."
Annesi direkt yanıma geliyor.
"Fotoğraflardan daha tatlıymışsın."
Ben donuyorum.
Yavaşça Demir'e dönüyorum.
"Fotoğraf mı?"
Demir:
"..."
"Demir."
"..."
"DEMİR."
Annesi araya giriyor.
"Merak etme, çok fazla göstermedi."
"ÇOK FAZLA MI?"
Beş dakika sonra mutfaktayız.
Demir'in annesi bana kek veriyor.
Kurabiye veriyor.
Meyve suyu veriyor.
Bir noktada önümde küçük bir büfe oluşuyor.
"Yiyebilirsin."
"Teşekkür ederim."
"Biraz daha ister misin?"
"Yok sağ olun."
"Biraz daha vereyim."
Ve veriyor.
Demir yanımda oturmuş gülüyor.
"Demir yardım et."
"İyi eğlenceler."
Bir süre sonra annesi bana dönüyor.
"Demir seni çok anlatıyor."
Ben öksürüyorum.
Demir de öksürüyor.
Aynı anda.
Annesi gayet sakin.
"Geçen hafta da anlattı."
"Anne."
"Dün de anlattı."
"Anne."
"Bu sabah da anlattı."
"ANNE."
Ben artık gülmemek için dudağımı ısırıyorum.
Sonra annesi birden bana dönüyor.
"Oğlum eskiden kimseyi dinlemezdi."
Demir:
"Anne."
"Öğretmeni dinlemezdi."
"Anne."
"Beni dinlemezdi."
"Anne."
"Babasını dinlemezdi."
"ANNE."
Annesi birden gülümseyip bana bakıyor.
"Ama seni dinliyor."
Sessizlik.
Demir susuyor.
Ben de susuyorum.
Demir'in annesi zafer kazanmış gibi çayını içiyor.
Sonra ekliyor:
"Gerçekten oğlumu hizaya getirmişsin."
deyince gülmekten kırılıyorum.
Demir ise yüzünü kapatıyor.
Tam o sırada ağzımdan düşünmeden çıkıyor:
"Sağ olun kayınvalidem."
...
Sessizlik.
Uzun sessizlik.
Demir bana bakıyor.
Annesi bana bakıyor.
Ben de kendime bakıyorum.
Çünkü keşke o cümleyi kurmasaydım.
Demir:
"Ne dedin?"
Ben:
"Hiç."
Annesi kahkahayı patlatıyor.
"Bir daha söyle."
"Hayır!"
"Çok güzeldi."
Demir:
"Anne, destekleme."
Annesi:
"Destekliyorum."
Ben koltuğun içine gömülüyorum.
Utançtan buharlaşmak üzereyim.
Demir'in annesi hâlâ gülüyor.
"Kayınvalideymiş."
Demir:
"Anne."
"Ne?"
"Yeter."
"Hayır."
Sonra bana dönüyor.
"İstersen bana teyze de diyebilirsin."
Ben:
"Şu an hiçbir şey diyemem."
Demir:
"En mantıklı kararın."
Bir süre sonra mutfağa geçiyoruz.
Demir önümden yürürken fısıldıyor:
"Bunu yıllarca unutmayacağım."
"Yanlışlıkla söyledim."
"Hayır."
"Yanlışlıkla."
"Hayır."
"Demir."
"Ne?"
"Sus."
Demir sırıtıyor.
"Tamam."
İki saniye geçiyor.
"Kayınvalidem."
Ben:
"DEMİR!"
-Demir beni evime bırakıcak-
Yolda yürüyoruz.
Ben hâlâ utanıyorum.
Demir ise hâlâ gülüyor.
Bir türlü susmuyor.
"Kayınvalidem."
"Demir."
"Efendim?"
"Sus."
"Olmaz."
Ben gözlerimi deviriyorum.
Tam yürümeye devam edecekken Demir birden duruyor.
Sonra gayet ciddi bir sesle:
"Bak şimdi."
"Ne?"
"Annem senin kayınvalidense..."
İçime kötü bir his doğuyor.
"Demir."
"Ben de kocanım."
...
Sessizlik.
Ben olduğum yerde donuyorum.
Demir ise sırıtıyor.
O sırıtışı hiç sevmiyorum.
Hiç.
"Ne dedin?"
"Gayet açık konuştum."
"DEMİR!"
Onu ittiğimde
"Kocaya şiddet"
"Ya..."
Demir gülüyor.
