Bölüm 5 — Bizi Kim Öldürdü?
Gamze telefonu elinden yavaşça indirdi.
“Beni de buldular,” diye fısıldadı.
Kaan başını eğdi.
“Evet.”
“Kim bunlar?”
Kaan cevap vermeden pencereye yürüdü. Perdeleri araladı. Sabah güneşi odaya sızınca hemen geri çekildi.
Gamze bunu ilk kez bu kadar açık fark etti.
“Güneşten korkuyorsun.”
Kaan sustu.
“Sen vampirsin.”
Kaan gözlerini kapattı.
“Evet.”
Gamze’nin yüzünde korkudan çok şaşkınlık vardı.
“Peki ben neyim?”
Kaan ona baktı.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Çünkü sen benim gördüğüm hiçbir vampire benzemiyorsun.”
Kaan masanın üzerindeki fotoğrafı açtı.
“Üç yıl önce bu adamla birlikteydim. Bizi buldular. Bizi öldürdüler.”
Gamze’nin kaşları çatıldı.
“İkinizi de mi?”
“Evet.”
“Sonra?”
“Sonra uyandım.”
Gamze sessiz kaldı.
Kaan devam etti:
“Bana kan verdiler. Beni dönüştürdüler. Ama diğerlerini öldürdüler.”
“Diğerleri kim?”
Kaan cevap vermeden telefonunu çıkardı.
Ekranda eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki gençlerin hepsi yirmili yaşlardaydı.
Gamze fotoğrafa baktı.
Sonra dondu.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Kaan’ın eli titredi.
“İşte bu yüzden seni görünce bir tuhaflık olduğunu anladım.”
Gamze fotoğrafı aldı.
“Bu imkânsız.”
“Sen üç yıl önce öldün, Gamze.”
O an Gamze’nin zihninde görüntüler patladı.
Karanlık bir oda.
Bağırışlar.
Kaan.
Kan.
Bir kapının kapanması.
Ve kendi sesi:
“Kaan, kaç!”
Gamze başını tuttu.
“Ben… seni tanıyorum.”
Kaan ona yaklaştı.
“Hatırlıyorsun.”
Gamze gözlerini kapattı.
“Bizi öldüren adam…”
Kaan başını salladı.
“Dün gece gördüğümüz adam.”
Gamze gözlerini açtı.
“Peki neden geri döndü?”
Kaan’ın yüzü sertleşti.
“Çünkü bizi öldürmesinin bir nedeni vardı.”
Kapı bir anda açıldı.
Dün geceki adam karşılarında duruyordu.
Gamze geri çekildi.
Adam gülümsedi.
“Sonunda hatırladın.”
Kaan Gamze’nin önüne geçti.
“Onu bırak.”
Adam güldü.
“Onu zaten bıraktım. Üç yıl önce.”
Gamze’nin gözleri doldu.
“Bizi neden öldürdün?”
Adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Çünkü siz vampir olmak istemediniz.”
Sessizlik oldu.
Kaan şaşkınlıkla ona baktı.
Adam devam etti:
“Size seçim hakkı vermek yerine sizi öldürdüm. Ama dönüşüm tamamlanmıştı. Kaan geri döndü. Sen ise hafızanı kaybettin.”
Gamze’nin gözlerinden yaş süzüldü.
“Peki neden beni şimdi buldun?”
“Çünkü hafızan geri geldi.”
Kaan elini Gamze’nin eline uzattı.
Bu kez Gamze geri çekilmedi.
Adam üzerlerine doğru yürüdü.
Fakat Gamze bir anda onun karşısına geçti.
Adam durdu.
Gamze’nin gözleri değişmişti.
Korku yoktu.
“Bizi öldürdün,” dedi Gamze.
“Evet.”
“Bir daha yapamayacaksın.”
Adam saldırmak üzereyken Kaan önüne geçti. İkisi birlikte mücadele etti.
Dakikalar sonra adam yerdeydi.
Gamze ona baktı.
Onu öldürmek için hiçbir şey yapmadı.
Sadece:
“Biz senin yarattığın canavarlar değiliz.”
dedi.
Polis sirenleri uzaktan duyulmaya başladı.
Adam gözlerini kapattı.
Kaan Gamze’nin yanına geldi.
“İyi misin?”
Gamze ona baktı.
“Sanırım artık kim olduğumu biliyorum.”
Kaan gülümsedi.
“Ben de.”
“Ne?”
“Seni üç yıl önce kaybettiğimi sanmıştım.”
Gamze başını onun omzuna yasladı.
“Ben de seni hiç tanımadığımı sanıyordum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Gamze hafifçe güldü.
“Komşumun vampir çıkacağını hiç düşünmezdim.”
Kaan da güldü.
“Ben de komşumun üç yıl önce öldüğünü.”
Gamze ona baktı.
“Bir şey soracağım.”
“Ne?”
“Bizi kim öldürdü?”
Kaan birkaç saniye düşündü.
Sonra Gamze’nin elini tuttu.
“Bizi öldüren oydu.”
“Peki bizi kim geri getirdi?”
Kaan gözlerinin içine baktı.
“Belki de birbirimiz.”
Gamze gülümsedi.
Bu kez aralarında korku yoktu.
Şüphe yoktu.
Yalan yoktu.
Sadece ikisinin de uzun zamandır ilk kez gerçekten hissettiği bir şey vardı.
Kaan yavaşça:
“Gamze…”
“Efendim?”
“Ben galiba seni üç yıl önce değil…”
Durdu.
“Ne?”
“Seni bugün sevmeye başladım.”
Gamze’nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Geç kaldın.”
“Ne kadar?”
“Üç yıl.”
Kaan güldü.
Gamze elini onun elinin içine bıraktı.
Ve ilk kez birbirlerine sarıldılar.
Artık biri diğerinin sırrı değildi.
İkisi de aynı gerçeğin içinde yaşıyordu.
Ölmüşlerdi.
Geri dönmüşlerdi.
Ve sonunda birbirlerini bulmuşlardı.
Bizi kim öldürdü?
Bunu biliyorlardı.
Ama daha önemli bir soru vardı:
Bizi kim hayatta tuttu?
Cevabı ikisi de biliyordu.
Birbirleri.
Ve o gece, saat yine 03.17’ydi.
Fakat bu kez kimse ölmedi.
