Aşk bazen gerçekten iki beceriksizin işidir..
Beceriksiz olan sendin ne sevmeyi bildin ne sevilmeye layık biri oldun.İçimde koca bir boşluk ile bıraktın beni yarım kaldım,sensiz kaldım en acısıda da gelmeyeceğini bildigim halde bir umut gelirsin diye aptala yattım.
Söylesene duygularımı ezip geçmek hiçe saymak hoşuna gittimi? uyuyabildin mi geceleri? acaba diye düşündün mü hiç? acaba o kıza çok mu haksızlık ettim diye bir kere düşündün mü??
İçim acıyor,sana,senin için harcadığım her saliseye içim acıyor.
Ben her gece ölücek gibi ağlarken,delirmek üzereyken senin gülüp eğlenmene,yanı başından bile geçsem kafani çevirip bir kere bakmamana dayanamiyorum artık.
Öyle çok sevdim ki seni içimde sana karşı zerre nefret besleyemiyorum.Neden diyorum sadece,neden böyle olmak zorundaydı bizim hikayemiz?Neden mutlu gitmedi hiçbir şey..
Gecenin üçünde seni ağlayarak değil de gülerek düşünmeyi hiç mi hak etmedim?
Hiç mi hak etmedim bana gülerek baktığın günleri yaşamayi??
Kafamda binlerce soru ile boğuşuyorum her gün,ben her gün seni düşünmekten kaçmak için yeni uğraşlar bulmak,kendime sürekli seni kötülemek zorunda kalıyorum.
Sen nerden bilebilirsin ki bunun ne demek olduğunu.
Sen nerden bilebilirsin ki hiçbir şey yapamıcağını bildigin halde ne yapsam döner diye düşünmenin,sadece bir kere gördüğümde,bana sadece bir kere baktığında neler hissettiğimi nerden bilebilirsin ki??