"... Bir çöp parçası gibi kapının önüne atılmıştım.Ne sesim çıkıyordu ne de olduğum yerden kalkabiliyordum . Bu zamana kadar başı dik yürüyen ben artık başımı yerden kaldıramıyordum . Aradan ne kadar geçtiğinin farkında değildim . Açılan kapının sesiyle gözlerimi karşımda duran ama yerde başım öne eğik olduğu için yüzünü göremediğim insanın ayaklarına çevirdim . Siyah , parlak , deri ve görünüşüne göre ise haddinden fazla pahalı bir erkek ayakkabısıydı bu . Ve sonra ... "
Bu kadarı yeter dedim kendi kendime . Hafızamı canlı tutabilmek için her gün bu azabı çekmek zorunda kalıyordum . Kendime bir kez daha acıdım , kendime acıdıkça daha da yıkıldım . Ve bir kez daha yalnızlığım , terkedilmişliğim , görmezden gelinişim yüzüme bir duvar gibi çarptı . Ben yeniden parçalandım .