BİRİNİ DOKUNMADAN NASIL SEVEBİLİRSİN ?

Bir insan, dokunmadan, kokusunu hissetmeden, elini tutmadan da sevebilir. Çünkü sevgi önce bedende değil, zihinde ve kalpte başlar. Kamerada görülen bir yüz sadece bir görüntü değildir; bakıştaki samimiyet, ses tonundaki güven ve susarken bile hissettirdikleri, insanın “güvendeyim” dediği yerleri harekete geçirir. İnsan, kendini anlaşıldığını ve olduğu gibi kabul edildiğini hissettiğinde bağ kurar. Yargılanmadığında, dinlendiğinde ve olduğu hâliyle tamamlandığını hissettiğinde… Bunlar dokunuştan önce gelir. Aslında koku, temas ve el tutmak sevgiyi pekiştirir; ama sevginin tohumu kelimelerde, bakışlarda ve hissettirdiklerinde filizlenir. Bazen birini sevmek, onun yanında değilken bile içinin sakinleşmesidir. Mesafe sevgiyi azaltmaz; doğruysa derinleştirir. Bu kitap, temasın olmadığı bir dünyada filizlenen sevgiyi anlatır. Kamera arkasında kurulan bağları; sesin, kelimelerin ve suskunlukların nasıl bir yakınlığa dönüştüğünü inceler. Fiziksel temas yoktur ama his gerçektir.