" Bir çocuk düşünün sevgiden mahrum ,
küçük yaşta ağır sorumluluklar ve kötü sonla yazılmış bir kader ... Ama hayatta tekarardan tutunmak için olan sebepler..."
Yıllar önce...
- yine burdasın .
- sessiz kaldım .
- oyun oynayalım mı? dedi hevesle Ece .
- hayır dememle beraber yüzündeki ifadesi değişti.
- neden peki normalde bu fırsatı hayatta kaçıramazdın bir sorun mu var ?
" Yüzümü eğdim gözümden bir yaş akarken ve derin nefes aldım.
- Yalçın sen ağlıyor musun yoksa?
- Birden gülmeye başladım ama gülmem pek hayra alamet değildi hemde hiç.
- iyimisin ? Dedi şaşkın bir ifadeyle sonra konuşmaya devam etti yoksa oyuncağını mı kaybettin ?
- bu sefer gülmem kahkahaya döndü. - evet birşeyimi kaybettim.
- tamam kalk arıyalım bir süre sessiz kalınca tekrardan ısrar etti. Hadi!
" Korktuğunu hissedebiliyorum ama nedense yanımdan gitmiyordu Bu garipti işte."
- üzgünüm dedim sert bir sesle kaybettiğim şey geri gelmeyecek git buradan hemde hemen !
" Yüzüme dehşetle baktığını korkuyla aldığı nefes seslerini dahi hissedebiliyordum."
- Yalçın ben sana yardım edebi-
- Git dedim.
" Bir süre bekledi ve en sonunda arkasına döndü tam bir adım attığını hissetmiştim ki!"
- Yalçın ! Gelen sesle arkama bakmıştım ki! Yüzüme gelen çamurla ani bir şok geçirdim tam bir hamle yapacaktım ki! Ece üstüme yürüdü ve bir hamlede yakalarıma yapışıp, tamda gözlerimin içine bakıp ;
- bana bak Yalçın bir daha bana atar gider yapmayacaksın bu bir. Bir daha bana sesini yükseltmiyeceksin bu iki . Ve en son olarakta yüzüme baktı ve bir süre sessiz kaldıktan sonra yüzümde ne gördü bilmiyorum ama sustu
ve gitti bense arkasınadan baka kaldım...