Belki de bazı insanlar hayatımız boyunca bize sandığımızdan daha yakın olur. Aynı sokaklardan geçer, aynı kaldırımlarda yürür, aynı okulun kapısından girerler. Ama birbirlerini tanımaları için yıllar yetmez. Bazen tek bir bakış yeter. Bazen de o bakışın gelmesi için çok geç kalınır.
Aslında onu ne zamandır tanımadığımı bilmiyordum.
Garip geliyor, değil mi?
Bir insanı tanımamak için ne kadar zaman gerekir? Bir yıl mı, beş yıl mı, on yıl mı?
Bizimki daha da garipti.
Aynı mahallede yaşıyorduk.
Aynı okula gidiyorduk.
Hatta ilkokuldan beri aynı okulun koridorlarında yürüyorduk.
Yıllardır belki aynı sabah servislerin geçmesini beklemiş, aynı bakkalın önünden geçmiş, aynı sokaklarda yürümüştük. Belki o, ben okuldan dönerken evinden çıkmıştı. Belki ben kantinden bir şeyler alırken o da birkaç metre ötemde arkadaşlarıyla oturuyordu.
Ama birbirimizi tanımıyorduk.
En azından ben onu tanımıyordum.
Benim için o, okulun kalabalığında yüzünü seçemediğim yüzlerden biriydi. Adını bilmiyordum, hangi sınıfta okuduğunu bilmiyordum, hatta benden büyük mü küçük mü olduğunu bile hiç düşünmemiştim.
Ta ki bir gün onu fark edene kadar.
Günlerden gene bir pazartesi günüydü. Pazartesi günlerinden nefret ederim.He bu arada ben aybüke 11.sınıfa gidiyorum, okul hayatımın en eğlendiğim dönemi olabilirdi. kantine gideriz dışarı çıkarız koridorda gezeriz. bir sürü samimi arkadaşlarım da vardı. ama o beni hep izliyormuş ben farkında bile değildim hiç görmedim bile.