Ada, elindeki mektubu bir kez daha okudu. Yazılan her kelime, her cümle zihninde yankılanıyordu. Mektubun sahibi, duygularını bu kadar açık ve samimi bir şekilde ifade etmişti ki, Ada’nın kafası daha da karışmıştı. Bir yandan bu meçhul kişiyle iletişime geçmek istiyor, diğer yandan ise bu durumun bir oyun olup olmadığını sorguluyordu.
Numaraya yazmak, kim olduğunu öğrenmek ve belki de bu gizemi çözmek istemekle, bu meçhul kişinin onunla dalga geçtiğini düşünüp mektubu yok saymak arasında gidip geliyordu. Akşamın karanlığı çökmeye başlarken, Ada odasında tek başına düşüncelere dalmıştı.
Bir an için telefonuna uzandı. "Neden olmasın?" diye düşündü. Numarayı çevirdi ama mesaj yazmadan durdu. Kalbi hızla çarpmaya başladı. "Ya gerçekten samimiyse? Ya gerçekten benimle tanışmak istiyorsa?" Bu düşüncelerle bir süre daha düşündü.
Bu sırada, mektubu yazan çocuk telefonunun başında heyecanla bekliyordu. Ada'nın numarayı çevirmesini ve ona ulaşmasını dört gözle bekliyordu. Heyecanı ve endişesi iç içe geçmişti. Belki de Ada, bu mektubu ciddiye almaz ve hiçbir şey söylemeden mektubu atardı. Ama bir umutla telefonunun başında bekliyordu.
Ada sonunda kararını verdi. Telefonunu eline alıp derin bir nefes aldı. Mesaj yazmaya başladı:
Ada: "Kim olduğunu bilmiyorum ama benimle dalga geçtiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Gerçek misin?"
Mesajı gönderdikten sonra, kalbi hızla atmaya başladı. Dakikalar geçmek bilmedi. Tam o sırada, çocuğun telefonu titredi. Heyecanla mesajı okudu ve gözleri parladı. Ada gerçekten yazmıştı!
Anonim: "Ada, bazen insanın hissettikleri gerçeklerden daha derindir. Ben seni tanıyorum, hissediyorum. Dalga geçmek benim amacım değil."
Ada, bu cevap karşısında biraz şaşırdı ama hala temkinliydi.
Ada: "Bu kadar gizemli olmak zorunda mısın? Kim olduğunu söylemeden nasıl sana inanabilirim?"
Çocuk derin bir nefes aldı ve biraz daha gizemli bir cevap vermeyi tercih etti:
Anonim: "Sana ismimi söylemek her şeyi çözer mi? Hissettiğim her şey gerçek, sadece zamanı geldiğinde her şey açığa çıkacak."
Ada, bu cevaba karşı temkinliydi. Bu kadar belirsiz bir cevap, ona güven vermemişti.
Ada: "Beni sadece mektuplarla mı tanımayı planlıyorsun? Gerçeklerle yüzleşmeyecek misin?"
Çocuk, gizemini koruyarak cevap verdi:
Anonim: "Belki de seni tanımanın en doğru yolu bu. Belki de kelimelerle seni daha iyi tanıyabilirim. Ama bil ki, bu sadece başlangıç."
Ada, bu cevaptan tatmin olmamıştı ama içindeki merak da gittikçe büyüyordu. Çocuğun gizemli tavrı, onun ilgisini çekiyordu ama aynı zamanda da temkinli olmasına sebep oluyordu.
Ada: "Kelimelerle beni tanımak istiyorsun ama kim olduğunu söylemiyorsun. Bu nasıl bir oyun?"
Çocuk, bir an duraksadı ve sonra daha samimi bir mesaj yazdı:
Anonim: "Oyun değil Ada, bu bir gerçek. Sadece seni tanımak, anlamak istiyorum. Zamanla her şey netleşecek. Sadece bir şans ver."
Ada, çocuğun içtenliği karşısında biraz daha rahatlamıştı ama hala aklında bir sürü soru vardı. Bu gizemli kişi gerçekten samimi miydi? Yoksa bu sadece bir hayal kırıklığına mı yol açacaktı? Ada, bu soruların cevabını bulmak için çocuğa daha fazla konuşmaya karar verdi.
Beğendiniz mi sizce neler olucak???
