Bölüm 13: Sonsuza Kadar
Boğazın geceye bürünen sakin suları, yalının pencerelerine vuran ay ışığıyla parıldıyordu. İçeride ise yıllardır süren fırtınanın ardından gelen o kusursuz, huzurlu sessizlik hâkimdi. Zeynep, salonun ortasında durmuş, elindeki hatıra defterinin son boş sayfasına bakıyordu. Artık o sayfaları karamsar anılarla, korkularla doldurmasına gerek yoktu.
Emre, arkasından sessizce yaklaşarak iki elini Zeynep’in omuzlarına koydu ve aynadaki yansımalarına baktı. İkisinin de gözlerinde artık geçmişin yaraları değil, yarınlara duydukları inanç vardı.
"Biliyor musun," dedi Zeynep, başını hafifçe Emre’nin omzuna yaslayarak. "Bunca zaman hep kaçtığımı sandım. Oysa sadece doğru zamanı bekliyormuşum. Seninle birlikte..."
Emre sözünü tamamlayarak, "Seninle birlikte savaşmayı öğrendik," diye fısıldadı ve karısını kendine çevirip ellerini tuttu. "Bundan sonra ne karanlık bir gece ne de saklanan bir sır var. Sadece biz varız."
Zeynep, yüzünde bugüne kadarki en taze ve en özgür gülümsemeyle başını salladı. Artık arkaya bakmaya gerek yoktu; önlerinde yaşanacak koca bir ömür, el ele atılacak yepyeni adımlar onları bekliyordu. Hayatlarının en güzel ve en gerçek masalı, tam da o an yeniden ve sonsuza dek başlamıştı.