Bölüm 14

Nergis’ten Uzun zamandır peşinde olduğumuz uyuşturucu çetesinin elebaşını yakalamıştık. Kardeşimi hastanede bırakıp bu adamların peşine düşmüştüm. Hiç kimsenin yakalayamadığı lideri yakaladığımız için ödül almıştık. Amirimle konuşup bu gün erken çıkmak için izin istedim. Akşam Mete’nin evinde partimiz vardı. Kardeşimiz uyanıp taburcu olduğu için küçük çaplı bir parti yapacaktık. İşten çıkıp havalimanına gittim. Zümrüt’te gelicekti. Onu alıp öyle geçecektim Mete’ye. Havalimanına gittim. Zümrüt’ün uçağı daha gelmemişti. Yolcu bekleme salonuna geçtim. Yanıma bir kadın geldi. Kadın Umut’a çok benziyordu. İnsanlar gerçekten çift yaratılıyor galiba. En sonunda Zümrüt geldi. Nergis: Hoş geldin. Hadi gel arabaya geçelim. Zümrüt: Önceden haber etseydiniz keşke. Arabamla gelirdim sana da zahmet verdim sizede. Nergis: Saçmalama lütfen. Zümrüt: Hadi gidelim o zaman. Teyzecim hadi gelin. Kızınızın partisine gidelim. Kadın: Efendim kızım. Nergis: Pardon ablacım arkadaş karıştırdı. Yakın arkadaşımıza çok benziyorsunuz. Annesi sandı sizi. Kadın bir anda ağlamaya başladı. Yanlış bir şey mi dedim acaba? Nergis: Ablacım neden ağlıyorsun? Kadın: Kızlarım yanımda olsaydı onlar da sizin yaşınızda olucaktı. Zümrüt: Özür dilerim abla. Kızların nerede? Kadın: Çok küçükken kaybettim onları. Zümrüt-Nergis: Allah rahmet eylesin abla. Kadın: Ölmediler kızlarım bir yerde nefes alıyorlar hissediyorum ben. Nergis: Ablacım ben polisim. Yardımcı olacağım bir şeyler var mı? Kadın: Kızlarıma ait sadece küçüklük resimleri var. Bunlarla da bir şey olmuyor ki be güzel kızım. Nergis: Gel abla biz seni evine bırakalım. İstersen kızlarını aramak için bir programa başvuralım. Kadın: Gerçekten mi? Nergis: Tabi abla. Hadi gel arabam şurada. Hep beraber arabaya bindik. Arabayı çalıştırıp kadına döndüm. Nergis: Eviniz nerede abla. Kadın: ###mahallesi Sultan sokak baştaki ilk ev. Kadının verdiği adrese gittik. Kadın zengin galiba kocaman villalar vardı burada. Nergis: Abla kızlarınız nasıl kayboldu ? Kadın: Uzun konu kızım. Gelin ben size içeride anlatayım. Zümrüt: Abla bizim bir yere gitmemiz lazım ama. Nergis: Ben size numaramı vereyim. Yarın sabah sizi ben alayım karakola gidelim. Dosya açalım. Sonra programla uğraşalım. Kadın: Olur kızım. Allah sizden razı olsun. Kadın arabadan inip evine girdi. Zümrüt: Ne anneler var bak. Benim ailem beni bıraktı. Nergis: Neden bıraktıklarını biliyorsun. Yine de bırakmamalılardı orası ayrı. Zümrüt: Biliyorum ama ben hastaydım. Kendime bile zarar veriyordum. Nergis: Neyse tamam bu konuyu kapatalım. Zümrüt: Bence de. Kadın çok fazla benzemiyor mu Umut’a? Nergis: Evet ya. İnsanlar çift yaratılmıştır derlerdi de inanmazdım. Şoklardayım şuan. Zümrüt: Aynen. Eve ne kadar kaldı? Nergis: Kendi evimize değil. Doktor beyin evine gidiyoruz. Zümrüt: Neden? Nergis: Hastaneden çıkardı ama gözünün önünde olmasını istiyor. Umut onda kalıcakmış. Zümrüt: Ne kadar yol kaldı peki? Nergis: Az kaldı. İki dakika sonra ordayız. Geri kalan yolculuğumuz sessiz geçti. Evin önüne geldik. Arabayı park edip eve geçtik. Herkes buradaydı. Pınar teyze Zümrüt’ü görür görmez buraya doğru koştu. Pardon uçtu demek daha doğru olurdu. Pınar teyzenin peşinden Mete’de geldi. Pınar: Ne işi var bu kızın burada? Nergis: Pınar teyze Pınar: Teyze deme bana. Nergis: Tamam. Pınar Hanım herkes buraya bakıyor. Biraz sakin olun lütfen. Mete: Kızınız için sakin olun lütfen. Pınar: Bu kız gidecek. Mete: Pınar hanım lütfen içeri geçin. Pınar: Ben sakinim. Bu lanet olası kız gidecek buradan. Nergis: Umut geliyor. Konuyu kapatın lütfen. Umut yanımıza geldi. Sarıldık. Umut: Hoşgeldin Nergis. Siz de hoşgeldiniz şey hanım. Nergis: Ne hanım? Umut: Şey... Zümrüt: Adım Zümrüt canım. Lütfen hanım deme bana. Ben de sizin arkadaşınızım. Umut: Öyle mi? Bana hiç anlatmadılar. Zümrüt: Şehir dışında okuyorum ben daha. Umut: Anladım. Hadi içeri geçelim o zaman. Eve girdik. Tahmin ettiğim gibi Nur yoktu. Bu kadın ne istiyor ya bu kızlardan. Zümrüt tamam yaptı bir hata ama Nur’un hiç suçu yok ki. Ben şimdi öcünü alırım Nur’un. Nergis: Nur nerede kuzum? Umut: İşi varmış onun. Keşke o da burada olsa. Neyse siz keyfinize bakın. Ben bi mutfağa geçeyim. Nur’dan Nergis gil gelmişti. Pınar teyze rahatsız olmuştu galiba. Onlar konuşurken Melek gitti yanlarına hava biraz serin olduğu için üşüdü galiba. İçeri geçtiler. Keşke şuan bende kardeşimin yanında olsam. 5 dakika sonra telefonum çaldı. Telefona baktığımda Melek’in aradığını gördüm. Meşgule attım. Israrla 6 defa arayınca sonunda açtım. MelNur telefon konuşması Nur: Alo ne oldu canım? Melek: Ne zaman geliceksin? Nur: Daha işim bitmedi kuzum. Bugün gelemeyebilirim . Melek: Ama ben şuan burada olmanı istiyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Gelsen olmaz mı? Nur: Hayallerimizi gerçekleştirmek için çalışmam lazım. Melek: Bugün izin alsan benim için. Söz sonra bende çalışırım. Hayallerimizi beraber gerçekleştiririz. Nur: Tamam be. Seni mi kıracam kızım. 5 dakikaya geliyorum. Kimseye söyleme ama. Melek: Tamam. Söz kimseye söylemem. Bekliyorum bb. MelNur telefon konuşması son Hatırlamasa bile huyları hâlâ aynı. Pınar teyze kargaşa çıkaracak ama dayanamam ben kuzuma. Biraz bekleyip eve doğru yürüdüm. Kapıyı çaldım. Kapıyı Melek açmıştı. Direk bana sarıldı. Kız beni kapılarda bekliyor ya. Sarılışına karşılık verdim. Melek: Hoşgeldin Nur. Nur: Hoşbuldum Melek’im. Pınar: Ne işin var burada? İşte asıl şimdi başlıyordu parti.