Sedeften
Yavaş yavaş gözlerimi açmıştım. Bana ne olmuştu? Neden hastanedeydim? Neden hiç birşeyi hatırlamıyordum?
Ben sorularıma cevap ararken kapı açıldı. Bu kadın ve erkek kimdi? "Kızım" dedi adını bile bilmediğim kadın ve bana sarıldı ardından da adam sarıldı. Ne oluyordu burda hiç birşey anlamamıştım. "Siz kimsiniz?" Dediğimde bana sarılan kadın benden ayrılmış ve "ben senin annenim beni hatırlanıyor musun Sedef? Ben annen Sena..." dediğinde kadına anlamadığımı belli eden bakışlar atmıştım. Bu sırada ismini bilmediğim adam hastane odasından çıkmış ve kısa bir süre sonra bir doktorla odaya gelmişti. Annem olduğunu iddia eden kadın doktora "niye bizi hatırlamıyor ne oluyor burda" diye bağırmıştı. Doktor bu sert tepki karşısında hızlıca açıklamaya başlamıştı. "Kızınız tanıdığı insanları ve onlarla yaşadığı olayları maalesef hatırlamıyor. Bu durumun kalıcı mı yoksa geçici mi olduğunu biz de bilmiyoruz. Hafızasının yerine gelmesini sağlayacak ilaçları size vericem sakin olun lütfen." Ben hiç kimseyi ve hiç bir olayı hatırlamıyordum. Hatırladığım şeylerin hepsi kendimle alakalıydı. Doktora bunu söylediğimde endişelenmememi söylemişti ve odadan çıkmıştı. Annem olduğunu öğrendiğim kadına ne zaman taburcu olacağımı sorduğumda yarın eve gitceğimizi söylemişti. "Anne biraz dinlenmem lazım ben uyuyucam odadan çıkabilir misin?" Dediğimde beni saçımdan öpmüş ve odadan çıkmıştı kafam çok karışıktı. Sadece psikolog olduğumu hatırlıyorum ve aklıma neden bilmiyorum ama Yankı ismi geliyor. Yankı ismi çok tanıdık geliyordu... Kimsin sen Yankı? Ben bu düşünceleri düşünürken uyuya kalmışım taki gece yataktan kanter için kalmış bir şekilde sıçrayana kadar. Nefes alışverişlerimi ve kalp ritmimi düzene sokmaya çalışıyordum. Ama sadece çalışmakla kalıyordum. Rüyam aklıma geldikçe kafam daha da allak bullak oluyordu. Rüyamda birini görmüştüm yüzünü tam net görememiştim. O ağlıyordu "Sedefim nerdesin? İyi misin? Ben sensiz çok kötüyüm sevgilim" diyordu titreyen sesiyle. Benim sevgilim mi vardı? Varsa neden şuan yanımda değildi? Herşey çok karışıktı. Hiç birşeyi anlayamıyordum. Bu belirsizlik canımı acıtıyordu. Daha fazla streslenmemek için uyumaya çalışmıştım.
Sabah annemin seslenmesiyle uyanmış ve eve gitmiştik. Eve gittiğimde öğrendim ki ben normalde burda Azerbaycan'da yaşamıyormuşum. Babam ve annem burda yaşıyorlarmış. Ben Türkiye'de yaşıyormuşum buraya birkaç günlüğüne gelmişim. Onları herne kadar tanımasam bile tek başıma burdan gitmek istemiyordum. En azından bir süre burda dursam daha iyi olucaktı...