Bir Şizofrenin Günlüğü

Bir Şizofrenin Günlüğü ; Bugün hava güneşli . Tenimi yakacak derecede . Kendime bir dondurma alıyorum , sahile karşı oturmuş yiyorum. Arkamda çocuğun biri bir melodi çalıyor. Önümdeki denizi izliyorum , onu düşlüyorum. Kim bilir bu sular neler görmüştür? Hangi insanın yüreğini yakan yangını bu denize anlatmıştır. Keşke deniz bunları bana anlata bilse konuşa bilse diye içimden geçiriken. Önümden bir çift geçiyor , kızın attığı kahkaha ile bütün kuşlar uçuşuyor . Çocuk kızın şakağindan öpüyor. Kim bilir , kızın elindeki güller nasıl kokuyordur ? O da ne ? Dondurmam bitti . Çocuğun melodisi sesi uzaklaşmaya başladı . Kuşlar da gökyüzünde kayboldu. İki sevgilisi uzaklaşıp gitti . Denizin dalgaları hırçınlaşmaya başladı . Bir dalga hızla yükselerek bana doğru gelmeye başladı. Ve benimle konuşmaya yeltendi. Kim bilebilir ? Ne diyecekti ? Hangisine şaşırsam ? Denizin ağzı olduğuna mı ? Konuşuyor olmasına mi ? Gözleri olmasına mi ? Deniz konuşmaya başladı. Ne deseydim? Deniz bey mi ? Deniz hanım mi ? " Merhaba İnsanoğlu " dedi , boğuk bir ses . Sesi ne erkeğe ne de kadına benziyordu. Gözlerime inanamıyordum , gözlerimi buruşturup , tekrar açtım . Lakin hala karşımda durmaktaydı. " Az önce insanoğlunun bana anlattığı dertleri dinlemek istemişsin " deyiverdi . Cevap veremedim . Lâl oldum, sanki . Hızlıca oturduğum yerden kalktım ve hastane tarzı bir yere koşarak girdim .