Bölüm 1

Elif, Çanakkale’ye üniversite için geldiğinde içi umutla doluydu ama bir o kadar da korkuyordu. 18 yıllık hayatının büyük kısmını küçük bir ilçede geçirmişti. Burada herkes birbirini tanır, dedikodular çabuk yayılır, kimse kimseyi yabancı hissettirmezdi. Ama üniversite farklıydı; yüzlerce, binlerce öğrenci… Herkesin aceleyle bir yerlere yetiştiği koca bir şehir… Elif, bu kalabalıkta kaybolmaktan korkuyordu.Okulun ilk haftasında, ders kitaplarının ağırlığı ve sürekli koşuşturma arasında kütüphaneye sığındı. Sessizlik ona huzur veriyordu. Elif’in ince parmakları kalemin üzerinde dans ediyor, defterine notlar düşüyordu. Zihni dağınık olsa da elinden geldiğince çalışmaya çalışıyordu.Tam o sırada yan masaya bir kız oturdu. Gür, dalgalı kahverengi saçları omuzlarından aşağıya dökülüyordu. İnce dudakları hep bir tebessüm taşıyor gibiydi, gözlerinde ise kıvılcımlar vardı. Yanına çantasını bıraktı, kitaplarını masaya yaydı. Hiç çekinmeden Elif’in yanına eğildi:— “Merhaba. Tarih notların çok düzenli görünüyor. Biraz bakmama izin verir misin?”Elif şaşırdı. İlk kez biri ona bu kadar samimi yaklaşmıştı. Utangaç bir gülümsemeyle başını salladı.Kız kendini tanıttı:— “Ben Deniz. Sen?”— “Elif…” dedi kısık bir sesle.İkisi de birkaç dakika boyunca kitaplara gömüldü. Ama Elif’in dikkati artık derslerde değildi. Yanında oturan bu canlı, enerjik kız onu büyülemişti. Deniz, ara sıra kalemiyle saçını kulağının arkasına atıyor, sonra farkında olmadan Elif’in defterine bakıyordu.Bir süre sonra Deniz dayanamadı:— “Biliyor musun, sen çok sessizsin ama yazıların o kadar düzenli ki… Sanki düşüncelerini saklıyorsun, ama kağıt hepsini ele veriyor.”Elif’in yanakları kızardı. Daha önce kimse onun bu yönünü fark etmemişti. Sessizlikten utandı, ama aynı zamanda içinde tatlı bir kıpırtı hissetti. O günün akşamı yurda döndüğünde Elif’in zihninde sadece Deniz vardı. Onun gülüşü, rahat tavırları, gözlerindeki ışık… Daha ilk tanışmada kalbinin bir yerinde küçük bir kıvılcım yanmıştı. Ama Elif, bu kıvılcımı kabul etmeye cesaret edemedi