Murat, bardaki masada birasını yudumlayıp konuşmaya başladı:
Murat: Zaten senin oralarda kalacağını hiç düşünmüyordum. Beni yine haklı çıkardın. Hoş geldin.
Arda: Lisede konuşurduk zaten. Ben aileme yardımcı olmak için çalışmak istiyorum. Ama aynı zamanda biraz uzaklaşmak bana iyi gelir gibi geldi. Burada bir iş bulacağım ve çalışacağım. Böylece hem maddi destek sağlarım hem de kendi hayatımı kurarım.
Murat: Zaten ne desek boş. Üniversite için başvurular açıldığında da belli ettin. Belki burslu bir yere girebilirdin, ama kestirip attın. Dediğim dedik birisin.
Arda: Belki öyleyim, ama geçmişi konuşmaya gerek yok. Şimdi buradayım.
Murat: İş ve ev bulana kadar bizde kal. Evde boş bir oda var. Geleceğini söylediğinde bizimkileri ikna ettim. İstediğin kadar kal. Ama ben üniversiteye gitmeden işlerini halletmeye bak, sonra sana yardımcı olamam.
Arda: Tamam, teşekkür ederim.
Bardaki konuşma sonrası biralarını bitirip taksiyle Murat’ın evine gittiler. Araçtan inip eve girdiklerinde, Arda ceplerini yokladı. Sağ arka cebinde her zaman taşıdığı cüzdanını bulamadı. Takside unuttuğunu fark etti.
Arda: Murat, ben bir b*k yedim.
Murat: Daha yeni geldin, oğlum, ne yapmış olabilirsin?
Arda: Cüzdanımı takside bıraktım.
Murat, alaycı bir bakışla gülümsedi:
Murat: Allah’tan hangi duraktan geldiğimizi biliyoruz. Yoksa işimiz çok zordu. Şimdi arıyorum, gidip alırız. Saat zaten sabahın üçü.
Taksiciyle konuşup cüzdanın güvende olduğunu öğrendiklerinde ikisi de rahatladı. Murat, “Yarın teslim ederiz,” diyen taksiciyi doğruladıktan sonra, “Otur ve bir daha unutma,” diyerek gülümsedi.
