Merhaba ben Aden asi, ergenliğin dibine vurmuş, çok acı çekmiş, artık hiçbir şey hissedemeyen... Kısacası boşluğun içinde yaşamak ile ölmek arasında kaldığım bir kararın içerisindeyim. Bugün de o okula gidiyordum ve her zamanki gibi nefret ettiğim o okula gidiyordum.
Annemin bağırmasıyla uyandım. Yatağımdan oflaya puflaya çıktım. Lavaboya girip temizliğimi yaptım. Üzerime bir pantolon siyah okul formam ve siyah ceketimi giydikten sonra telefonla oyalanmaya başladım. Ardından tabii ki babam odaya girdi ve bağırmaya başladı. "KALK ARTIK YETTİ BU KADAR, GİT KAHVALTINI ET ABİN OKULA YETİŞİCEK. MATEMATİK ÖDEVİN NEDEN EKSİK PEKİ? CEVAP VER, KALK ŞU YATAKTAN, BIRAK O TELEFONU YETTİ ARTIK TELEFON FALAN YOK! " Ardından annemin sesi duyulunca babam daha da öfkelenmeye başladı. "YİNE BAŞARDIN.. AFERİM BÖYLE DEVAM YİNE ANNENLE BENİ KAVGA ETTİRDİN ÇOK SAĞOL.. " dedi ve çıkıp gitti. Her sabahki rutin şeylerdi, aldırmadım yani aldırsamda bir şey ifade etmeyecekti.
Kahvaltımı ve öğlen yemeğimi aldıktan sonra Converse (konvers) lerimi giyip arabaya indim. Asansörde bağcıklarımı bağlarken asansörün kapısı açıldı, babam binanın kapısını vurup gitmişti bile-her zamanki gibi merdivenden inmişti- . Arabaya vardığımda annem dışında herkes arabadaydı. Babam telefonuyla annemi aradı. 15 dakika sonra annem yeni geldi. Abim yine okula geç kalacaktı ve suçlusu muhtemelen ben olacaktım. (Her zaman ki gibi...)
Bağrışmalar çığlıkları,
çığlıklar göz yaşlarını,
saatlerse dakikaları kovalarken
Kahvaltı saati gelmişti ve ben her zaman gibi tüm ders uyumuştum sabah erken geldiğimden ders neydi? Ne işlendi? Hiç bir fikrim yoktu çünkü hem bedenim hemde ruhum o kadar yorgundu ki bir ömür tatil az gibi gelecekti. Çok yorgundum çok yorgunduk. Mıtsuzdum ve mutsuzduk.
Kapıdan müdür yardımcımız girince doğruldum. Bir kaç kişiyle şakalaştıktan sonra haftaya perşembe günü okul gezisi olcağını ve bir sürprizi olduğunu söyledi. Herkes heyecanlanırken bende tık yoktu. Çünkü hayat boştu, boşluktu. Yani saçma bir okul gezisi ne bir tatildi ne de bir yarabandı. Sadece daha fazla yorgunluk...
Ve zil çaldı ama ne bağrışmalar nede küfürler susmadı. Neyseki ders o hocanın dersiydi. Erna hocanın...