Bölüm 1

"Gerçek katiller kalbimizde yaşar." Büyük şehirlerin boğuk ve basık bir havası oluyordu. Gömleğimin düğmesini önden hafif açmıştım. Saçımı at kuyruğu şeklinde bağlayarak pudra renginde ki çantamdan çıkardığım ruju dudağıma sürdüm. Rujumu acaleyle çantamın içine kattım. Telefonumdan gelen bildirim sesi ile irkilerek çantamda ki telefonumu çıkardım. Mesaj kız kardeşim Zümrüt'den gelmişti. Uzun siyah saçları ve isminin anlamıyla uyumlu göz rengi vardı. Zümrüt: Bugün eve geç kalma ablişkom. Annem evde kök söktürüyor. Zümrüt: Sanırım eve misafir gelecek. Meseja gülümseyerek baktım. Daha sonra kardeşime cevap vermek için yazmaya başlamıştım. Ben: Tamamdır. Annemin her zamanki halleri. Telefonu çantama kattığım da yeniden bir bildirim ile telefonu tekrar elime aldım. Bilinmeyen bir numara: Gerçek katiller nasıl yaşar? Bu soru ile etrafıma korkuyla bakmaya başladım. Tuvalette benden başka kimse yoktu. Sonra birilerinin beni işlettiğini düşünerek numarayı engelleyerek telefonumu tekrar çantamın içine kattım. Aynada biraz daha kendime bakarak tuvaletten dışarıya çıktım. Sabah saatleri olmasına rağmen etrafta kimse yoktu. Merdivenlerden yukarıya çıkarak kendi dersliğime gitmek için yürümeye başladığımda çığlık sesleri duydum. Korkuyla irkilerek etrafa baktığımda telefonumdan gelen bildirimlerin sesi artıyordu. Kalbim korkudan küt küt atıyordu. Koşarak aşağıya inmek istediğimde bir oda dikkatimi çekti. Her zaman kilitli olan oda bu sefer açıktı. İçeriden kırmızı bir ışık huzmesi belli oluyordu. İçeride birinin olduğu çok net belli oluyordu. Ahşap kapıyı aralayarak odaya baktığımda yerde yatan bir ceset vardı. Çığlık atmamak için iki elimide dudaklarımın üzerine götürerek kapattım. Olamaz yerde cesedin yanında duran adam beni fark etmişti. "Sen katilsin." Dediğimde bu yaptığım salaklığa pişman olmuştum çünkü katil benide öldürecekti... Kendi kendime yerimi belli etmiştim.. Adam kısık sesli bir kahkaha atarak. "Senin katil olmadığını nereden bileceğiz bücür?" Olaylar karşında şok olmuştum. Kaşlarımı çatarak "Nereden bilebilirim senin katil olmadığını." Dediğim de gülerek "kanıtlayabilirim bücür." Diyerek ayağa kalktığında bir adım geriye gitmişti ayaklarım. "Yaklaşma bana." Diye çığlık attığımda. Umursamayarak yanıma doğru yürümeye devam etti. Cebinden çıkardığı şeyin silah olduğunu düşünecektim ki bir ruhsat çıkardı. Arkasına tekrar dönerek "Ben dedektifim. Peki sen kimsin?" İşte bir sonun başlangıç noktasıydı... kaderin bizi birleştirdiği nokta sadece bir cinayetti. {DEVAM EDECEK} Sizce katil kim çıkacak?