Aklımın bit ucunda ağaçlar, papatyalar
Belirir o kirli hafızamda mutlu anılar
Kimsesiz hatıralar da umuttan saklanırlar
Sensiz, üstüne bensiz ve kimsesiz hayatlar
Şimdi bak bana
Gelip sorma elinde fotoğrafla
Gün yüzündeki ışığın hazzına
Yenik düşünce ağlama, bakma bana
O gri tonlu hayat damarın
Belki de benim renkli yanım
Sonsuzluğa uğurlanan bir cananın
Ellerinde susuzluk çeken hayvanım
Evsizim, bir duvar yapamayacak haldeyim
Son zamanlarda hayranım sandığım aynalara koşarım
Tanımadığım insanlara bir anda sarılırım
Kurşun işleyen fikirlerimi hayata adarım
Hadi bir zar at benim için
Umarım altı gelir de yok olurum, dünyam bitsin
Saçlarımı kestiğim odaların içindeydin
Lütfen bir zar at benim varlığın için
Boş günlerimde yaptığım ağlak sorumluluklarım
Başıma üşüşür bir gün, ona sorular sorarım
Cevap istediğim gibi değilse
Sormam gereken soru bu değildi sanırım
Tablolardaki süslerle dolu
Bir bardaktan dökülen su
Manasız eserlerde var bir duygu
Hatıraları geçmeden gideceğimiz o yurttu
Kaçak insanlar
Yoksul halklar
Gibidir boş hayatlar
Ama zarganalar onları alkışlarlar
Son alkışlar başladığında
Dünya ayaklarıma kapansa
Hiçbir güç ayıramaz, asla
Dönmem eski günlere, hatta bana
Sen, şimdi asla bakma kendine
Bir gül al bana ama verme kimseye
Son gülüşlere
koşacağım kişiyle
Aynı evdeyim, evde yok kimse
