Bir rüya kadar derinleşmedi belki yaralarım
Bir köpeğin gözlerindeydi ışığım
Askerlerin çığlıkları büyüdü her adım
İsyanın sesleri delirmiş beynim
Yakında beyazlarla buluşacağım
Bir tenhanın ortasındayım
Ayrılık bir zaman gelecek gideceğim
Gözlerinin rengi gibi kayboluşum
Bir barın karanlık ucundayım
İçki şişesinin son damlasındayım
Kırıldı hayallerim bir trenin önündeyim
Hapsolmuş kaderim dizlerimin üstündeyim
Mum ışığında bir evdeyim
Kayboldum kimin geleceğindeyim
Kararmış ülkelerin lideriyim
Bir merdivenin sonunun başındayım
Mahcup olmuş insanların eceliyim
Sinirli bir halkın bulutuyum
Ağlarken ben akarsulardaki taşlarım
Fakir dünyanın son yemeğiyim
İdeolojilerin asıl temeliyim
Çocukların içindeki sevincim
Karanlıkta parlayan güneşin ta kendisiyim
Kimse bilmez ama ben herkesin içindeki biriyim
Son kez dizlerimin üstündeyim
Seslendim ona alsın beni kararmış dünyam
Neyin nesi nerde yerim
Sardılar beni artık ağlayamam
Yeniden doğmuş gibiyim
Gözlerimi açamıyorum kimin nesiyim
Bir resimin yırtılmış yeriyim
Saçlarının arasında ağrıyan sinirim
Doğunca gerçekleşti asıl ölümüm
Gerçeklikle kayboldu bütünüm
İnanılmaz bir hissiyatım
Sonunda derinleşti yaralarım
