Bir rüyadan uyandım.
Gecenin kör karanlığında
Oturuyorum...
Rüyam mı daha karanlıktı
Yoksa gece mi?
İnan bilmiyorum.
Yoksun ama varsın sanki.
Kalbimin pencere önü kenarında ki
Bahçede varsın, karanlıkta varsın
Sessizlikte ve sessizliğin yanındaki
Sensizlikte bile varsın.
Hiç olmadığın kadar varsın işte.
Gecenin en kuytusunda bile
Yüzün gizlenmiş sanki.
Rüyada ki senden kaçabildim
Ama her yerimi çoktan sarıp
Sarmalayan seni hesaba
Katamadım...
Yine odanın ışığını yaktım,
Ve ben hayali senden yansıyan
Kadarıyla yetiniyorum yine.
"Allah'ım affet,
Ben onu umut etmiyorum.
Sadece dayanmaya çalışıyorum."
Diyorum...
"Sevmekten zor olmamalıydı
Alışmak.
Varlığını bile bilmeden yokluğunu
Yaşamak...Yardım et!"
Diye gözyaşlarım da boğuluyorum.
Nefes bile alamıyorum,
Alamıyorum...
"Onu umut etmiyorum,
Kendime istemiyorum.
Olmayacağını bile bile
Uzağında tutmaya çalıştığım,
Bedenimden ruhuma sinen
Ruhunu söküp atamıyorum."
Derken, kalbimin orta yerinde
Bir kıyamet baş kaldırıyor.
Seni içime tutunduğun
O yerden koparamıyorum.
Seni sevmeyi ben istemedim ama,
Aşkını olduğu gibi acısını da
Yalnız ben sahipleniyorum yine...
Urfa
