"Daha hızlı koşamıyor musun!"dedi küçük erkek çocuk. Üç gündür her insan gördükleri yerden kaçıyorlardı.
"Bacaklarım çok ağrıyor, koşamıyorum!"dedi küçük kız.
Üç gündür neredeyse hiç uyumamışladı. Mor göz altları yetişkin insanları korkutur nitelikteydi. Ama sadece mor olan yer göz altları değildi. Bu çocuklar neredeyse her gün dövülüyor ve dilendiriliyor.
"Bak buraya saklanabiliriz!"dedi küçük kız. Vücudundaki yaralar, göz altlarında olan morluklar ve yırtılıp yıpranmış kıyafetleri akıl dondurur cinstendi.
"Tamam gidelim,"dedi erkek çocuğu. Ellerindeki yanıklara üzülmemek elde değildi. "Ama ufacık bir ses duyarsam hemen gideceğiz, anlaşıldı mı!"dedi bağırarak.
Küçük adımlarla merdiven arasındaki boşluğa sığındılar. İkiside oturup bacaklarını göğüslerine çektip kollarını bacaklarına doladı.
"Neden kaçıyoruz, yine bizi bulacaklar sonuçta?"dedi küçük kız. Bu hayatta ona yapılan hiçbir kötülüğü hak etmedi.
"Belki bu sefer bulamazlar"dedi erkek çocuğu. Hergün aralıksız dövülmesinin karşılığıydı vücudundaki yaralar.
"Peki nereye gideceğiz?"dedi küçük kız. Masumluğu yüzüne yansımıştı. Mavi gözleri herkesi hayran bırakır nitelikteydi.
"Bilmem, sokakta uyuruz,"dedi erkek çocuğu.
"Peki senin adın ne?"dedi kız çocuğu merakla. Bu merakı tüm ömrüne işlenmişti, hep soru soruyordu ama cevap bulmak bazen zor oluyordu.
"Benim adım yok ki,"dedi erkek çocuk. Herşeye cevap bulmak için savaşacaktı bu dünyada, herşeyi bir cevabı olması uğruna yaşamaya devam etmeliydi."Senin adın ne peki?"diye ekledi. Yırtık pantolanundan görünen dizlerindeki yaralar ve kurumuş kanlar herşeyi açıklıyodu.
"Adımı bilmiyorum, ama Şafak bana hep Cerin diyor. Cerin'in anlamı nefret ve yoksul demekmiş. Keşke başka bi isim söyleseydi, herkes dalga geçiyor."dedi masum bir şekilde küçük kız. Ona verilen isim bile adaletsiz di, o böyle bir ismi hak etmiyordu.
"O zaman ismini değiştir,"dedi erkek çocuğu. Siyah gözleri huzur verir nitelikteydi. Onları bu hala getirenin adı Şafak'tı. Dilendiren, döven, heryerlerini kana ve yaraya boğanın adı Şafak'tı. Aç susuz bırakan, sokakta yatıranın adı Şafak'tı.
"Bilmem, sence ismim ne olsun?"dedi küçük kız. Sapsarı parlayan saçları vardı.
Erkek çocuk ona döndü, gözlerine uzun uzun baktı "Gözlerin, çok güzeller,"dedi. Öyleydi, hayatımda boyunca gördüğü en güzel gözlere bakıyordu."Tıpkı okyanus gibi,"diye devam etti. Biraz daha baktı ve"Adın Okyanus olsun."dedi. Belki hayatı boyunca verdiği ilk ve en güzel karardı. Okyanus ismi küçük kıza yakışır nitelikteydi.
"Çok güzel. Okyanus, artık adım Okyanus,"dedi küçük kız sevinçle. Belki hayatı boyunca taşıyacağı isim buydu. "Senin adını ben verebilir miyim?"dedi merakla.
"Olur, adımı sen ver."dedi güler yüzle.
"O zaman, senin adın da..."dedi ve düşünmeye başladı "Atlas,adın Atlas olsun!"dedi. Sevinci tüm yüzüne yansıdı.
Artık isimleri vardı. Okyanus ve Atlas. Hayatları boyunca kullanacakları isimler olmuştu.
"Teşekkürler," dedi erkek çocuğu minik bir tebessümle. "Biz hiç ayrılmayalım, tamam mı. Asla ismini unutma, Okyanus."dedi erkek çocuğu.
"Hiçbir zaman unutmayacağım, Atlas,"dedi küçük kız. Öyle olacaktı, hayatı boyunca ismini unutmayacaktı.
Erkek çocuğu hırkasının cebinden küçük bir kalem çıkardı ve duvara döndü. Ve asla unutulmayacak bir yazı yazdı. 'Atlas Okyanusu' yazdı. Onlar hep Atlas Okyanusu olacaklardı, tek başlarına olduklarında değil birlikte olduklarında güçlü olacaklardı.
"Asla adını unutma, Okyanus,"dedi Atlas.
"Sende asla unutma adını, Atlas" dedi Okyanus.
Yaklaşan adım sesleri belki sonları olabilirdi. Yaklaşan adım sesleri hayatlarını değiştirebilirdi. Atlas ve Okyanus sesleri duymuş olacak ki yüzleri buz gibi dönmüş vaziyette seslerin olduğu yere bakıyordu. Gelen kişiyi görünce ağlamaya başladılar. Gelen kişi, Şafak'tı. Onları görünce elindeki okun parçasına bakıp kahkaha attı. Çocuklar korkarak birbirlerine sarıldı. Duvardaki yazıya bakıp "Atlas Okyanusu ha," dedi "Atlas ve Okyanus,"diye devam etti. Birden Okyanus'u kolundan tutup havaya kaldırdı, Atlas koşmaya başladı...
Atlas kaçıp kurtuldu, ama Okyanus kafasına aldığı bir darbeden dolayı tüm hayatını unuttu. Yaşadığı herşeyi unuttu, herşey beyninden silindi, yaşı, yaşadıkları, uyuduğu sokakları, sevdikleri, tek düşmanı ve Atlas, Atlas'ı da unuttu. Hepsini tek tek unuttu. Aklında son birşey kaldı, son birşey. Unutamadığı tek şey ona verilen isimdi, Okyanus... İsmini hiç ama hiç unutmadı...