Bu hikayede çiçekler size çok şey anlatabilir umarım okumaktan zevk alırsınız uzatmadan sizi livanın karanlık dünyasıyla baş başa bırakıyorum
*****
Hep olduğu gibi odamdaki duvara boş bakışlar atıyorum, çünkü pencereden bakmak bana sadece acı veriyor fazlasıyla özgür fakat bunun farkında olmayan çocuklar acı. Babam okula gitmeyeceğimi söyledi ben neden diğerleri gibi değilim . annem var bir kamelya gibi o bana hayatın dar gelmesini önlüyor resim kalemlerini verdi o günden beri hayata tutunmak için bi dalım var işte. Benim gibi incecik salondan bir haykırış bir çığlık sesi kapının önüne geldim kulak kesildim dinlemeye başladım "onu korumamalıydın" ba-babamın sesi ve benden bahsediyor peki neden ismimi bile bildiğini düşünmüyordum anahtar deliğine yöneldim tek ... bir kurşun sesi yapmadı yapmadı yapmadı kendimi avutmanın anlamı yok bana bile kaç kere vur kendini dedi acıyacak mı hiç silah kullanmadım odama girdi soğuk gür ama bağırmayan bi sesle" gelen polislere intihar diyeceksin benim onu engellemeye çalıştığımı "gerçekten mi bunu bekliyorsun seçme hakkı istiyorum ama istemekle kalıyorum. Peki, peki baba elinin soğukluğu ensemde elini saçlarıma dolayıp yere fırlattı beni yanağımda bir morluk elindeyse iğrenek baktığı bakımsızlıktan kopan saç tellerim çekti gitti .Belkide verdiğim son rahat nefes ama şimdi soluk ciğerlerime takıldı ,soluk borum kapandı hiç olmadığım kadar çaresizim şimdi
Bütün geceyi tozlu mermerde geçirdim
Hiç uyuyamadım
Hiç ağlayamadım
Anneme son bir kez dokunamadım
Kendi canıma kıyamadım
O adama hayır diyemedim
Beni yere fırlattığında ona engel olamadım
Bir çocuk gibi yaşayamadım
Anneme sahip çıkamadım
Kurşunun önüne atlayamadım
Annemin mezarına gidemedim
Ona yeterince teşekkür edemedim
Onu öpüp bağrıma basamadım
Dikkatli ol diyemedim
Onunla gülüp eğlenemedim
.................................................................................................
SON
Eğer beğenilirse 2. Bölüm gelicek