Sevgili insanlar…
Bugün size bir liderden değil yalnızca… bir insanın omuzlarına yüklenmiş koca bir yalnızlıktan bahsetmek istiyorum. Bir çocuğun gözlerinden başlayıp bir milletin kaderine dönüşen uzun, yorgun, acı dolu bir hayattan…
Mustafa Kemal Atatürk…
Bazı insanlar dünyaya sadece yaşamak için gelmez. Bazıları, milyonlarca insanın yükünü sırtlanmak için gelir. Ama bunun bir bedeli vardır. Çok ağır bir bedeli…
Düşünün… Henüz küçücük bir çocukken babasını kaybediyorsunuz. Daha ne olduğunu anlayamadan evinizin sessizliği değişiyor. Çocukluğunuz bir anda yarım kalıyor. İnsan bazen büyümez sevgili insanlar… bazen sadece mecbur bırakılır. Selanik’in sokaklarında yürüyen o küçük çocuk, günün birinde koskoca bir milletin kaderini omuzlayacağını bilmiyordu. Ama hayat onu hiç yumuşak sevmedi. Çünkü bazı insanların kaderi, rahat olmak değildir. Mücadele etmektir. Annesi onu korumak istedi. Sakin bir hayat yaşasın istedi. Ama onun içinde durmadan yanan başka bir şey vardı. Bir ülke yanarken insan kendi huzurunu düşünemezdi çünkü.
Sonra asker oldu… Ama asker olmak yalnızca üniforma giymek değildir. Asker olmak bazen soğuk bir gecede toprağın üstünde uyumaktır. Bazen günlerce aç kalmaktır. Bazen gözünün önünde arkadaşlarını kaybetmektir. Ve en kötüsü… bazen halkının umudunu tek başına taşımaktır. Çanakkale’de insanlar yalnızca savaş kazanıldığını anlatır. Ama kimse geceleri düşünmez. Kimse o insanların korkularını anlatmaz. Kimse siperlerde bekleyen gençlerin titreyen ellerinden bahsetmez. Daha bıyığı yeni terlemiş çocuklar vardı orada… Annesine mektup yazamadan ölenler… “Ben dönerim.” deyip dönemeyenler… Ve Mustafa Kemal onların hepsini gördü.
Bir insan düşünün… Binlerce ölümün ortasında dimdik durmaya çalışıyor. Çünkü çökerse arkasındaki herkes çökecek. İşte gerçek güç budur sevgili insanlar. Ağlamamak değil… ağlayacak zamanı bile olmamaktır. Conkbayırı’nda göğsüne gelen şarapnel parçasını saati durdurduğunda insanlar bunu kahramanlık diye anlattı. Ama ben size başka bir şey söyleyeyim mi?
Belki o an ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide şunu düşündü:
“Ben ölürsem bu millet ne olacak?”
Çünkü bazı insanlar kendi hayatını yaşamaz. Kendini halkına adar.
Sonra savaşlar bitmedi… Yoksulluk bitmedi. İhanet bitmedi… Bir ülke düşünün… parçalanmış. İnsanları aç. Çocukları yetim. Kadınları ağlıyor. Sokaklarında umut yerine sessizlik dolaşıyor.
Ve herkes pes etmişken bir adam çıkıp şunu söylüyor:
“Ya istiklal ya ölüm.”
Bunu söylemek kolaydır sanıyorsunuz değil mi?
Hayır…
Gerçek umutsuzluğu yaşamayan biri bu cümleyi kuramaz. Çünkü bazen insanın önünde hiçbir ışık kalmaz. Ama yine de yürümek zorunda kalır. İşte cesaret budur. Korkmamak değil… korkuya rağmen yürümektir. Samsun’a çıktığında yanında büyük ordular yoktu. Zenginlik yoktu. Güç yoktu. Sadece inancı vardı.
Ve sevgili insanlar… İnsan bazen dünyadaki her şeyi kaybeder ama inancını kaybetmediği sürece yeniden ayağa kalkabilir. Bugün biz sıcak evlerimizde otururken geçmişin acılarını kolay unutuyoruz. Ama o insanlar bir vatanın ne demek olduğunu canlarıyla öğrendi.
Düşünün… Gecenin bir yarısı cephede bekliyorsunuz. Açsınız. Üşüyorsunuz. Belki yarın öleceğinizi biliyorsunuz. Ama yine de geri çekilmiyorsunuz.
Neden?
Çünkü arkanızda anneniz var. Kardeşiniz var. Çocuğunuz var. Eviniz var. Diliniz var. Hatıralarınız var. İnsan bazen sadece toprak için savaşmaz sevgili insanlar… Hatıraları için savaşır.
Ve Mustafa Kemal bütün bunları gördü. Bu yüzden gözleri hep yorgundu. Fotoğraflarına dikkatli bakın… İnsan bazen bir yüzün içine saklanmış koca bir milleti görebilir. Onun yalnızlığı çok büyüktü. Çünkü lider olmak alkış almak değildir. Bazen herkes sana sırtını dönerken doğru bildiğin yolda yürümektir. Bazen en yakınındakilere bile derdini anlatamamaktır.
Bir düşünün… Bir insan milyonlarca kişiye umut oluyor ama geceleri kendi yorgunluğunu anlatacak kimse bulamıyor. İşte gerçek yalnızlık budur.
Sonra devrimler yaptı. İnsanlar bugün harf değişimini, okulları, kadın haklarını birkaç cümleyle anlatıyor. Ama bir toplumun kaderini değiştirmek kolay değildir. Çünkü bazı insanlar karanlığa alışır. Aydınlık gözlerini korkutur.
Ama o yılmadı.
Çünkü biliyordu ki bir millet ancak eğitimle ayağa kalkabilir. Cehalet zincirdir sevgili insanlar… insanın ruhunu bile esir alır. Kadınların toplumda yer almasını istedi. Çünkü bir milletin yarısı susturulursa o millet hiçbir zaman gerçekten yükselemezdi. Çocuklara önem verdi. Çünkü çocuklar geleceğin kendisidir.
Ve belki de en acı şey şuydu…
Bunca insan için yaşayan bir adamın kendi hayatında büyük bir huzur bulamaması. Kalabalıkların içinde bile yalnızdı. Çünkü bazı insanlar anlaşılmaz. Onlar yaşarken eleştirilir, öldükten sonra değerleri anlaşılır. Dolmabahçe’de geçen son günlerini düşünün… Kos koca bir ömür… Savaşlar… kayıplar… umutlar… fedakârlıklar… Ve yavaş yavaş tükenen bir beden… Ama son ana kadar ülkesini düşünmeye devam eden bir zihin… İnsan gerçekten sevdiği şeyi ölürken bile bırakmaz sevgili insanlar. 10 Kasım sabahı yalnızca bir insan ölmedi. Bir milletin babası sustu. Saatler durdu. Çünkü bazı kayıplar sadece ölüm değildir. İnsanların içinde açılan sessiz bir boşluktur. Ve bugün hâlâ onu anıyorsak bunun nedeni yalnızca kazandığı savaşlar değildir.
Bize şunu öğretmesidir
Bir insan şartları ne kadar kötü olursa olsun ayağa kalkabilir. Bir millet ne kadar kırılmış olursa olsun yeniden doğabilir. Ve umut… bazen tek bir insanın yüreğinde başlayabilir.
O yüzden sevgili insanlar…
Hayat sizi yorduğunda hemen pes etmeyin. Kimse sizi anlamıyorsa bile doğru bildiğiniz şeyden vazgeçmeyin. Çünkü büyük insanlar rahat yolları seçmez. Zor olanı yürürler.
Ve unutmayın…
Bir insanın gerçek değeri, kendisi için ne yaptığıyla değil; başkaları için neleri göze alabildiğiyle ölçülür. Belki bir gün herkes sizi unutacak. Belki verdiğiniz emekler görülmeyecek. Belki çok yalnız hissedeceksiniz. Ama yine de iyi kalın.
Çünkü karanlığın en güçlü olduğu an… ışığın doğmaya en yakın olduğu andır.
Ve bazı insanlar öldükten sonra bile yaşamaya devam eder.
Çünkü beden gider..
Ama bir milletin kalbine dokunan insanlar asla tamamen kaybolmaz.
...
Güzel vaktinizi ayırıp bu kısa metni okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım beğenmişsinizdir.
