Bu iş yeri gece 2'ye kadar açık olurdu ve bende artık tam zamanlı çalıştığımdan gece 2'ye kadar buradaydım. Emin ise her gün geliyor ve benim mesaim bitene kadar beni bekliyordu. Bu durum beni ister istemez korkuturken bir yandan da hoşuma gidiyordu. Neden ona karşı olan sevgim her geçen gün daha da artıyormuş gibi hissediyordum?
Kapanışa yarım saat kala artık etrafı toparlamaya başlamıştım. Birçok çalışanda gitmişti. Sadece 4 kişi restoranda kalmıştık. Emin,ben ve diğer iki çalışan. Bu saatte kimse gelmez diye topluyorduk etrafı.
Bir süre sonra kapı hızla açıldı ve içeri hiçte yabancı olmayan bir sima girdi. Bu geçenlerde Emin'i çetesiyle beraber pataklayan o herifti. Ve çetesi tabiki de onunlaydı. Bir çalışan sinirle kaşlarını çattı "Burada istenmiyorsunuz demiştik size! Çıkın gidin!" Diye bağırdı. Adamlar dinlemedi ve masalardan birine oturdular. Alay eder bir tonla bana baktı ve "Pizza mı getir aptal" dedi. O ve çetesi gülmeye başlayınca sinirlerim bozulmuş gibi bende güldüm. Fazla çocukçaydı bu yaptıkları.
Emin onlara kitlenmiş bakıyordu ve bakışları hayli alamet değildi. Sanki hepsini teker teker yavaş yavaş doğramak,onları öldürmek istiyor gibiydi. Fazla psikopat gibi bakıyordu. Bakışları beni niye bu kadar korkutuyordu? "Şşt köle sana diyorum!" Diye tekrar etti adam ve bakışlarımı ona çevirdim. "Senin anlama özrün mü var? Burada istenmiyorsunuz! Çıkın gidin derhal!" Dedim sinirle.
Bunu demem onu daha da sinirlendirmişti ayağa kalkıp karşıma geçti ve "Sen burada çalışansın,patron değil! Bana ne yapacağımı söyleyemezsin!" Dedi ve bana tam elini kaldıracakken Emin araya girdi. Arkadan bir adamı "Bedir abi boşver takma şu kerataya,senin kim olduğunu çözemedi bir türlü." Demek adı Bedir idi. Yakından yüzünü incelemeye başladım. Siyah saçı ve sakalları vardı. Koyu kahve gözlere,açık bir tene sahipti. Yanakları dolgun ve çenesi gerideydi. Kendimi tutamayıp "Çenen niye geride senin?" Diye sormamla yumruk yemem bir oldu. Emin'in dalgınlığına denk gelmiş olmalı ki engel olamamıştı. Emin'de ona karşılık verince asıl kavga başladı. Emin ve diğer iki çalışan Bedir ve adamlarına saldırıyordu.
Bir süre sonra kavga sona erdi. Her iki tarafta bitkin düşmüştü. Bedir "Sait,Mert,Koray yürüyün gidiyoruz." dedi ve adamlarını da alıp gözden kayboldu. Kendimi çok yetersiz hissediyordum çünkü hiçbir tecrübem yoktu. Ben zayıf halkaydım.
Emin'i yine sağlık odasına götürdüm ve yaralarını sarmaya başladım. Tam o sırada ışıklar kapanınca nolduğunu anlamak için odadan dışarı çıktım ve gördüklerimle bir şok dalgası beni vurdu. Diğer iki çalışan Tuğkan ve Sadat gitmiş,bizi burada bırakmıştı!