Ömrüm burada,bu mahallede geçti. Ve burada yaşamak cidden çok zordu. Özellikle okul hayatım beni zorladı. Çünkü okulumuzda fazlaca kız olmasından ötürü konuşma şeklim tıpkı bir kız gibiydi. Bu kızların ne kadar hoşuna gitsede,erkeklerin bana kin beslemesine sebebiyet verdi. "İbne misin?!" "Aptal kız çocuğu!" "Konuşma özürlüsü!" Gibi birçok hakarete maruz kaldım. Ve bu durum iş yerime de yansıdı. İnsanlar konuşma şeklimden ötürü yönelimimi yanlış anlıyordu. Napabilirdim ki? Alışmıştım bir kere.
Sabah olunca yine hazırlanıp işe doğru gitmeye koyuldum. Ve okul zorbalarımdan birkaçıyla karşılaştım. Beni görünce alayla gülmeye başladıkları için hızla oradan uzaklaştım. Hepsinden nefret ediyordum. Keşke hepsi ölseydi.
İş,her zaman ki gibi yoğundu. Lakin şu çocukların bu iğrenç,korkunç maskotların neresini sevdiğini bir türlü anlayamıyordum. Yok yani tatlıda değiller,bir tuhaflar.
Bugün iş yerimden bana bir teklif geldi. Eğer tam zamanlı çalışırsam maaşıma zam yapacaklarını söylediler. Bu çok iyi bir haberdi ama annemle kim ilgilenecekti? "Bir düşünmem lazım" diye yanıtladım onları.
Düşünmem lazımdı çünkü annem eğer evde tek kalırsa ilaçlarını almayı unutabilirdi. Fakat zamlı maaş onun ameliyatının daha erken bir vakitte yapılmasını sağlardı.
Pekala şöyle yapabilirdim. Annemin telefonuna ilaç saatlerinin alarmını kurardım ve o,her saati geldiğinde ilacını içerdi. Yani evet mantıklıydı. Neyse buna eve gidince karar verebilirdim.
Bugün yine o Emin denen adam gelmişti,ama bu sefer tekti. Onun siparişini masaya bıraktım ve tam gidecekken beni kolumdan tutmasıyla ona dönmem bir oldu. "Buyurun efendim?" Diye karşılık verdim ve bana bir süre sadece baktı. Sonrasındaysa yaka kartımı kontrol etti. "Demek adın Alperen,güzel isimmiş." dedi,kolumu bıraktı ve "Gidebilirsin,sadece adını merak etmiştim." Dediğinde donup kaldım. Niye adımı öğrenmek istemişti ki? Acaba beni dün olanlardan ötürü şikayet mi edecekti?
Kasa tarafına yeni siparişi almaya giderken hâlâ aklımda o vardı. Acaba neden öğrenmişti adımı? Şikayet etmesinden korkuyordum. Burası benim tek geçim kaynağımdı ve bunun elimden alınmasını istemezdim.
İş bitip,eve geçince anneme bu zamlı maaş olayından bahsettim ve bana "Sen beni dert etme ben kendime bakabilirim,git çalışmana bak." Diye karşılık verdi. Pekala bu cevap beni cidden rahatlatmıştı. Yarın işe gidince artık tam zamanlı çalışacağımı söyleyecektim.