Bölüm 1 — Kahve, Gün ve Fazla Tesadüf
Bazen bazı günler daha başlamadan sana “ben normal geçmeyeceğim” diye fısıldar.
Benimki bağırıyordu.
Sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey “bugün kesin sakin geçer” oldu.
İkinci düşündüğüm şey ise “neden kendimi kandırıyorum”du.
Yeni bir şehirdi.
Yeni bir okuldu.
Ve ben daha evimi bile tam görmemiştim.
Kutular tam açılmamıştı.
Kıyafetler yarım yamalak yerleşmişti.
Oda hâlâ “taşınma süreci devam ediyor” modundaydı.
Ama yine de kalktım
Çünkü üniversite ilk gün affetmezdi
...
Kampüs… garip bir yerdi.
Herkes birilerini tanıyordu.
Ben ise insanları “burası hangi bina” diyerek tanıyordum.
Elimde kahve vardı.
Çünkü kahve yoksa ben de yokum. Basit denklem
Kısaca: ben = kahve
...
İlk dersler başladı.
Hocalar konuştu, isimler söylendi, tanıştırıldık yoklamalar alındı.
Ben dinliyormuş gibi yaptım.
Aslında sadece “bu sınıftan sağ çıkar mıyım” hesaplaması yapıyordum.
Sonra koridorda yürürken biriyle çarpıştım.
Sert.
Direkt.
Ve kahve… tabii ki… evrenin klasik şakası gibi onun üstüne döküldü.
Bir saniye durduk.
O bana baktı.
Ben ona baktım.
Veo an hissettiğim şey sinir değil, daha çok
“günüm daha yeni başlıyor ve ben zaten yoruldum” hissiydi.
“Önüne baksaydın,” dedi.
Sesi yükselmiyordu.
Bu daha kötüydü.Bende geri çekilmedim.
“Sen de koridorun ortasında heykel gibi durmasaydın belki kahve hedef değiştirmezdi,” dedim.
Bakışlar sertleşti.
Ama kimse bir şey söylemedi.
Çünkü ikimiz de aynı anda şunu anlamıştık:
Bu konu burada bitmeyecekti.
...
Günün geri kalanı… normaldi.
Ya da normal sayılabilirse.
Dersler, kalabalık, yeni yüzler, yeni bir okul...
Ama kafamın içinde sürekli o bakış vardı.
Sinir bozucu bir şekilde aklıma takılıyordu.
Bu hoşuma gitmiyordu.
Çünkü insanlar genelde 'beni sinir eden biri'ni bu kadar düşünmez.
...
Akşam oldu
Gün bitti
Ve ben tek düşündüğüm şey şuydu:
“Eve gitmek ”
Yeni evime döndüm.Apartman sessizdi. Kutular girişteydi.
Anneme yardım etmek için eğildim.
“Bunları içeri taşımamız lazım,” dedi.
“Biliyorum” dedim.
Ve o an kapı açıldı
Karşı daireden bir kadın çıktı.Elinde poşetler vardı.
“Merhaba” dedi.
Annem başını kaldırdı
Bir saniye sustu
Sonra yüzü değişti.
“Canan?”
Karşıdaki kadın da durdu.
“Firdevs?”
Sessizlik. Sonra ikisi aynı anda gülmeye başladı
Ben donmuş şekilde izliyordum.
“Yıllar oldu,” dedi annem.
“İnanamıyorum,” dedi Canan.
Ben içimden düşündüm:
“Bu rastlantı seviyesi normal değil.”
...
Sonra konuşmaya başladılqr
“Biz ilkokuldan arkadaştık.”
“Taşındığınızı bilmiyordum."
“Demek artık komşuyuz.”
Ben hâlâ kutu tutuyordum.Ve o an kapıdan biri çıktı.
Kahverengi saçlı.
Gün içinde kahve döktüğüm kişi.
O da beni gördü.
Durdu. Ben de durdum.
Anneler konuşmaya devam ediyordu ama biz ikimiz başka bir dünyadaydık.
Bakışlar kilitlendi.
Ve aynı anda aynı cümle çıktı
"Ne alaka ya?"
...
Annemler hiçbir şey fark etmedi.
Sadece gülüyorlardı.
Biz ise aynı apartmanın ortasında, aynı anda şunu anlamıştık:Okul bitmemişti.Sadece sahne değişmişti.
Ve bu sefer kaçış yoktu.
Tekrar çocuğa döndüm.
"Sen beni mi takip ettin?"
Çocuk beni süzdü ve kaslarını çattı
"İşim gücüm yok seni mi takip edeceğim? Yok daha neler'
Canan denen kadın ve artık adını bildiğime göre Canan teyze bizi farketti
Ve çocuğun yanına gitti. aynı zamanda anneme ve bana gülümseyip
" Sizi Tanıştırayım Oğlum Sarp , yaşıtsınız galiba.'
Sarp... Güzel isimmiş ama ben kahve çocuk olarak kalmasını tercih ederim
"Evet bende Derinmenun oldum, hatta inanır mısınız Bilmem ama bugün tanıştık aynı okulda aynı bölümde aynı katta ve aynı apartmandayız yani."
Annem şaşkınca baktı
"Aa ne güzel e beraber gidin gelin okula o zaman.'
Canan teyzede bu fikire katılmış gibi bize baktı
Yapma be Canan teyzee Seni sevmiştim yapma Çocuk saatine baktı
Şey yani kahve çocuk
Anladınız işte sarp
"Anne bunları siz konuşun ben geç kalıyorum' dedi ve evine girdi
Canan teyze gülümsedi
" Sporla ilgileniyor da yüzme antrenmana gidecek"
Annemleri daha fazla konuşmaları için yalnız bıraktım
Odama girdim yarısı kutuda olabilirdi ama yatağı vardı sonuçta
Düşündüm..
Bu sene hayatımda neler mi değişebilir?
Hiç bir şey.
yani sanırım.