Bir Katilin Gözyaşları

Asena annesinin ani ölümüyle sarsıldığında henüz on yedi yaşındaydı. Babasının ilgisizliğine alışsa da yasını tutmasına izin vermeyecek kadar düşüncesiz olduğunu , kendisini halasının yanına gönderdiğinde ancak anlayabilmişti. Yine de bu kararın, onun hayatında bir dönüm noktası olduğunu bilseydi belki ilk anki kadar isteksiz ve de ürkek davranmazdı. Kendisinde derin yaralar açacak olan , kendisini istemediğini defalarca yüzüne haykıran o adamın yanında bile isteye kalmayı tercih edecek kadar çok seveceğini bilseydi alması gereken riskleri en başından alırdı. Yamaç Yıldırım, Yıldırım Holding'in veliahtı, ilgisiz bir ailenin başına buyruk çocuğu, emirler vermeye doğuştan alışık , kaygısız bir o kadar sorunlu hayatında bir anda beliriveren iki çift mavi gözün tüm dengesini bozacağını bilmeden yirmi beş sene geçirmişti. Babasının gayrimeşru işlerini daha genç yaşında tekeline alırken , giderek korkulası bir adama dönüşüyor, katılaşan kalbi tüm güzel duygulardan kanatırcasına intikam alıyordu. Değer verdiği insan sayısını beş parmağıyla bile gösteremezken Asena ile tanışmak belki de Tanrının kendisine bir uyarısıydı. Hayatını değiştirmeye ant içmiş bu genç kızı tanıyana kadar korku nedir bilmiyordu. Şimdi, onu koruyamamaktan endişeli , aciz birine dönüşüyor oluşundan nefret ediyor , nefreti boynunda bir kanca gibi etini sıyırıyordu. Büyük bir çıkmazda en doğru kararı nasıl verecekti? Aşkıyla kim olduğu arasında bir seçim yapmaya zorlandığında büyüdüğü gerçeğiyle yüzleşecekti. Çoğu zaman yaralamamak için yaralanmak gerekti. Kırmamak için kırılırdı bir insan tam da orta yerinden. Oysa her aşk , sancılıdır.