Öğle arasındaydık. Bizimkilerle yemekhanenin ortalarına oturmuştuk. İkisi birbirleriyle yarışırcasına yemeklerini yiyorlardı. Sanki çocuklardı. Bense annemin hazırladığı kreplerden atıştırıyordum. Benim birçok yiyeceğe alerjim vardı çünkü. Okuldaki yemeklere güvenemezdim. Küçükken 4-5 yaşlarında aile yemeğine restoranta gitmiştik keşke gitmez olsaydık. O kadar dememize rağmen fıstıklı tatlı getirmişlerdi. Tabi ben de bunu farkedesiye kadar çok geç olmuştu. O gün eğer biraz daha hastaneye geç kalsaydık...
İşte olanları aşamıyordum. Ya olanlar tekrarlanırsa? Ya bu sefer yetişemezsem? Bu sorular içimi kemiriyordu. Ben bunları düşünürken karşımda oturan iki yaramaz çocuk bana dikkat kesilmişti.
"Nefes sen iyi misin?" Elini anlıma koydu Hilal.
" Allah Alllah, ateşi falan da yok ama?"
"Nefes?" Kaya'nın sert sesiyle irkildim.
"Ha? Ben iyiyim dalmışım işte."
"Korkutuyordu bizi Defne." Konuyu değiştirmeliydim. Onların canını boş yere sıkmaya gerek yoktu.
"Eee akşam buluşuyor muyuz şimdi?" İkiside ilk başta bana anlamazca bana baktılar ama sonra anlamış olacaklar ki konuyu uzatmadan kapattılar.
" Buluşalım ama bu sefer başka bir yerde olsun."
"Evet, artık bizim kafe fazla sıktı hem."
"Siz nasıl derseniz. Bana uyar. Ama çok geç kalmadan ben giderim." Tedbirden zarar gelmezdi. Sonuçta sokaklar pek tekin değil.
"O zaman yeni açılan yere gidelim hem kahvelerine de bir bakmış oluruz ne dersiniz?" Dedi Hilal. İkimizde onayladık.
" Geç kalmayın sakın, elimden kimse sizi alamaz."
" Sanki biz makyaj yapıyoruz. Giyinip çıkıyoruz senin aksine Hilal " Bana göz kırptı Kaya. Yine birbirleriyle uğraşıyorlardı. Evet, Hilal fazla süslü bir kızdı ama ne dersek diyelim bırakmıyordu makyajı. Bağımlı gibi bir şey olmuştu.
"Neyse işte fazla geç kalmayın."
"Sen de kalma olur mu güzellik."
"Kayaaa herkesin içinde deme şöyle şeyler."
