“Vanes!”
Abimin sesini duyduğumda çalışma masamda irkildim.
İsmim Vanessaydı ama abim bana Vanes lakabını takmıştı.
çalışma masamdan kalktım ve odamdan çıktım.
“Ne var?!”
”Sen arkadaşlarınla dışarı çıkacağını söylemiştin. Ne zaman çıkacaksın?”
”birazdan çıkarım. Niye ki?”
”Hadi çık artık. Birazdan arkadaşım gelecek.”
”Şu meşhur, anlata anlata bitiremediğin Felix mi?”
”Evet, o gelecek. Ve bu akşam biz de kalacak.”
”Umrumda değil. Odamdan çıkmam haberin olsun”
”Çıkma zaten. Yanımıza gelme.”
”İyi peki.”
”Şimdi dışarı çık. Çok geç gelme.”
”iyi be tamam. Üstümü giyineyim çıkacağım”
Diyerek odama yöneldim.
”Felix abine saygılı olacaksın anlaşıldı mı?”
Gözlerimi devirdim
”Tamam”
Diyerek odama girdim. Yaz olmasına rağmen hava bugün çok kötüydü. Biraz yağmur yağıyordu ve soğuktu.
Üstüme uzun kollu dar bir tişört giyindim. Altıma ise eşofman giyindim.
Saçlarımı salık bırakıp güzelce taradım. Cüzdanımı elime alıp açtım.
Cüzdanımda erkek arkadaşım Max’ın fotoğrafı vardı. Ona bakarak gülümsedim.
Cüzdanımın içine para koydum ve cebime attım cüzdanımı.
”Ben çıkıyorum!”
Diye seslendim abime.
”Tamam!”
Evden çıktım..
Annem ile babam 5 sene önce vefat etmişlerdi. 5 senedir abimle yaşıyordum. Abim üniversite son sınıfa geçecekti, ben ise Lise son sınıfa geçecektim.
Evden çıktığımda telefonumu çıkarıp Maxi aradım.
Uzun bir çalmadan sonra açıldı telefon
”Alo, bebeğim nasılsın?”
Dedim gülümseyerek.
”iyiyim canım. Çalışıyorum öyle”
”iyi..bugün buluşalım mı diyecektim”
”Bebeğim çok yoğunum..gerçekten. Başka bir zaman”
”Peki o zaman. Başka zaman buluşuruz. Seni seviyorum.”
”Seni seviyorum..”
Telefonu kapattım. Kızlarla buluşmamıza yarım saat vardı. Abim yüzünden erken çıkmıştım.
Biraz yürüdüm. Ardından bir banka oturdum.
Oturup yolu izlemeye başladım. Kısa bir sessizlikten sonra telefonumdaki titreşimden dolayı telefonu elime aldım. Mesaj Emmadan gelmişti.
Emma:Vanessa. Biliyorum çok üzüleceksin. Buluşmaya gelirken Maxi gördüm. Ve..Clarayla öpüşüyordu.
*bir fotoğraf gönderdi*
Kaşlarım çatıldı. Fotoğrafı açtığımda büyük bir şoka uğradım.
Max, Clarayla öpüşüyordu..
ve..Clara benim en yakın arkadaşımdı. Çocukluk arkadaşımdı. Bunun bir aslı vardır diye Maxi aramaya başladım. Telefonu açmadı. Hemen Clarayı aradım. O da açmadı.
Tekrar fotoğrafa baktım. Gözlerim yaşlara büründü. Telefon titreyen ellerim arasından düştü. Ellerimi başımın arasına alıp hıçkırarak ağlamaya başladım. Sesim boş sokaklarda yankılanıyordu.
”Olamaz..Olamaz..”
diye tekrarlıyordum. Yağmur çoğalmıştı. Bardaktan boşalırcasına yağıyordu.
Beni saf yerine koymuşlardı.
Yanıma doğru gelen bir ayak sesi duydum, fakat takmayıp ağlamaya devam ettim. Ayak sesleri dibimde kesildi.
Bir anda yağmur durdu. Kafamı yukarı kaldırdım.
20li yaşlarda olduğunu tahmin ettiğim, açık kahverengi saçları ve gözleri olan bir adam benim kafamın üstüne şemsiye tutuyordu, ben değil,
kendi ıslanıyordu.
”Bu yağmurda..burada ne yapıyorsun?”
Cevap vermedim.
”Ve neden ağlıyorsun?..”
Sadece yutkundum.
”A-Ağlamıyorum”
Bir şey demedi, kısa bir sessizlik oluştu
”Islanıyorsun..”
diyerek bozdum sessizliği.
”Olsun, ben arkadaşıma gideceğim zaten hemen şurada. Sen al şemsiyeyi.”
Yutkundum.
”Hadi!”
Elimi kaldırıp şemsiyeye götürdüm. El ele geldik.
Şemsiyeyi çekinerek aldım.
”T-Teşekkür ederim..”
Dedim burnumu çekerek.
”Hasta olacaksın.”
”Neden önemsiyorsun?”
”Ben herkesi önemserim”
Elini cebine götürdü. Bir peçete çıkarıp bana uzattı.
”Al, hiç kullanılmamış..”
”Teşekkür ederim..”
Diyerek aldım peçeteyi.
”Görüşürüz küçük hanım”
”Görüşürüz..”
Adamın arkasından baka kaldım. Yutkundum. Peçeteyle göz yaşlarımı sildim. Şemsiyeyi daha sıkı tuttum.
…
”İnanamıyorum. En yakın arkadaşındı o senin. Nasıl böyle bir şey yapar ya?!”
Dedi Alice.
“Onları öyle gördüm ya, şok oldum.”
Dedi Emma.
”Tamam..Lütfen artık onlardan bahsetmeyelim”
”Tamam canım.”
Dedi Emma.
”Acaba kafa dağıtmak için sinemaya mı gitsek?”
Diye bir fikir sundu Alice heyecanla.
”Olur, iyi olur. Sen ne dersin Vanessa?”
”Güzel olur.”
Dedim burnumu çekip gülümseyerek.
”Gidelim o zaman.”
…