(Onurun anlatımıyla)
Ölüm, nasılda yasa boğuyor insanı, sen öylece çürürken herkes sadece iki gün sana ağlıyor... ne değişik değil mi ?
Sadece 1 gün olmuştu ben ise boşluğa duşmuştum mezarına gidip ona sarılmak istiyordum fakat bedenini göremeyecek kadar dipteydi. Onunla geçirdiğim 5 ay sankı daha dün gibi aklımdaydı bu bir hataydı biliyorum İHMALDI onuda biliyorum ama kabullenemiyorum. Her şeyin bir sonu var öyle değil mi ?
(Defnenin anlatımıyla)
Onur, ölümün eşiğinde yalnız kalmış bir ruh, nefes bir beden gibi kalmıştı. O kim bilmiyorum, adı ne bilmiyorum, gözlerinin rengini bilmiyorum, ona dair hiçbir şey BİLMİYORUM
Akşam olunca giydiğim siyah eşofman gri sweatshırt ile Onurların kapısının önündeydim dağınık topuzum ile özenmemiş hasta halimle duruyorudum kapıyı onur açtı gözleri yorgun bakıyordu gözaltları belirginleşmiş adeta çökmüştü beni o halde görünce gözleri büyüdü "defne noldu sana ?" "Bende bir şey yok asıl sana noldu gözlerin kan çanağına dönmüş" "ben uyumadım sadece" "uyumayan insan bu kadar olmaz neden bu kadar kendine yükleniyorsun bak bence bunu berabe-" evet durdum sadece kalakalmıştım onur bir anda arkasına baktı ve onu gördü. "DEFNE HEMEN BİNADAN ÇIK" "noluyor onur" "SEN SADECE ÇIK" hızlı adımlarla koşarak binadan ayrıldım minimum 5 dakika sonra binanın dışına Yusuf ve Emrede çıktı "Emre noluyor neden evden çıkardı bizi Onur" "onun sadece zamana ihtiyacı ver Defne" Yusuf konuyu dağıtmak için lafa atladı "Defne seni kafeye götürelim mi ?" "Aslında be-" "tamam arabaya binin bırakıyorum kafeye"
☆
2 gün sonra
Onurun anlatımıyla
Hayat bir veda ile son bulurmuş. bende bir lanet var biliyorum fakat emin olamıyorum. Sevdiğim kim varsa ciddi sorunlar yaşıyor defneyi kendimden nasıl uzak tutacagımı bilmiyorum zaten çok sevdiğim için kaybettim onu da ama defneyi kaybedemem 2 gündür Defne ile konusmuyorum mesajlarına cevap vermiyorum bu çok zor biliyorum fakat onu ancak böyle koruyabilirim...