Ateşi yaktıktan sonra iki kişilik çadırlarımıza geçtik. Ben İrem ile kalıyordum.
Saat üçe yaklaşıyordu ki İrem’in çığlıklarıyla uyandım. Gece geç saatte uyandığım için hiçbir şey göremiyordum. Tek bildiğim şey İrem’in yanımda olmadığıydı (dokunarak karar verdim göremiyor diye dokunma duyumuzu kaybetmedik)
Sabah olunca İrem’in yanımda olmadığını gördüm, onun yerinde bir not vardı. Notta “BURADAN SAĞ ÇIKAMAYACAKSINIZ” yazıyordu. Tüylerim diken diken olmuştu. Hemen diğerlerine de durumu anlattım. Zeynep:
—İREM’İ ALMADAN HİÇBİR YERE GİTMİYORUM! (deli gibi bağırarak) dedi. Ormanda İrem’i aramaya başladık. O sırada Cansu bir mağara bulmuş. Hiç düşünmeden içeri girdik. İrem’i parmaklıklar ardında yatarken gördük. Bir türlü uyandıramadık o sırada ıssız orman katili üzerimize komşmaya başladı