İnsanlar korkaktır , alışılmamış şeyleri yapamazlar , çekinirler.
Çoğu insan karanlıktan korkar , kaçar , ışıklarını açar. Ya ben?
Ben karanlığını seven bir insanım , hayatım hep eski çağ filmleri gibi siyah-beyaz...
Ben kimim?
Ben Gece Yankı SOYAZ. Lise son sınıf psikoloji öğrencisiyim. Benim sizler gibi bir ailem yok. Benim ailem 2019 yılında öldü...Hepsi...Teker teker...
Hiçbiri arkasına dönüp bir kere bile bakmadı göremedim , aslında ben hiç birini göremedim. Biraz saçma gelecek ama belki de benim hiç bir annem ya da babam yoktu...
2019-Amerika-Alaska.
"Anne çıkıyorum ben , geç kalacağım."
Beslenmem için hazırladığı tostlara bakıp gülümsedim. 7. sınıf olabilirim ama napayım annemin elinden yemek yemek çok güzel hissettiriyordu.
"Kızım sanki başka biri için bekliyorsun . Beslenmek istemiyorsan git kızım."
Her zaman ki sen kaybedersin bakışıyla;
"Ama eğer 'yok ben annemi beklerim.' Diyorsan hiç sorun değil, çünkü en sevdiğin bol kaşarlı tostu yaptım anneciğim."
Bol kaşarlı tostta bir başka oluyordu , özellikle de okulda hafif soğuyunca yiyince enfes leziz oluyordu. E birde annemin eli çok lezzetliydi.
Tost makinesinden çıkardığı gibi sardığı peçete ile tostumu çantamın en ön bölmesine koydu, yanına da babamın çalıştığı yerden getirdiği karışık meyve sularından koydu. Son kez aynadan kendimi kontrol edip anneme baktım. "Anneciğim, ben artık çıkayım .Malum ilk ders Yasemin Hocayla yok yazılmayayım."
Yasemin Hoca çok iyi kadındı ama bazı katı kuralları vardı , örneğin ;
Kural 1 - Derse 1 dakika bile geç gelinmeyecekti.. Aksi taktir de gün boyu yok yazılırdık.
Kural 2- Serbest kıyafet , açık saç ,ojeli tırnaklar , uzun tırnaklar , boyalı saçlar vb. şeyler ile derse girerseniz hem okulun öğrencisine benzemediğiniz için yok yazılır hem de gün boyu bütün derslerine onunla girer bütün soruları siz anlatarak çözerdiniz.
Vb. kuralları ile okulu tek başına hizaya sokan tek hocaydı, Yasemin Hocam , ve beni en çok tırstıran şey ise annemin yakın arkadaşı olmasıydı...
꧁꧂
2.Derse girdiğimizden beridir başıma çok kötü bir ağrı saplanmıştı. Her
zaman çantamda bulundurduğum ağrı kesici haplar bugün yoktu. Kalbimden vuran sancı sanki beni bir şeye zorluyor onu yaparsam iyi gelecek, geçecek gibi bir şeyler batıyordu. Kalbimin sancısı git gide artarken artık vücudumu hareket ettiremeyecek hale gelmiştim, yavaş yavaş göz kapaklarıma ağırlık çöküyordu. Kalbimin sancısı her yerime yayılıyordu, gözlerim yavaş yavaş kapanırken duyduğum tek şey sıra arkadaşımın" Gece iyi misin? Neler oluyor sana ? Gece gözlerini aç! Yasemin hoca uyumana çok kızacak!:"
diye fısıldamalarıydı...
꧁꧂
Saat: 10.10 ; Mayo Clinic Hastanesi.
Gözlerimi yavaşça araladığımda tahmin ettiğim yerdeydim...Hastane. Yerimden doğrulacakken önüme kapatılan perdenin arkasından iki kişinin gölgesini gördüm , o kişinin doktorum ve annem olduğunu anlamak zor olmadı , doktor elinde bir defter ile anneme bir şeyler okuttuğundan eminim, perdenin arkasında dönenleri öğrenmek için yataktan yavaşça kalktım. Perdeye yaklaştığımda konuşulanları daha iyi duyma fırsatım oldu, yaklaşık 5 dakika ikisinden de çıt çıkmadı annem elinde kini incelemeye devam ediyor , doktor da öylece anneme bakmaya devam ediyordu. Bu sessizliği bozan kişi annem oldu.
"Geçen hafta ciddi değil dediniz Doktor Bey , ne oldu da böyle birden ciddiye bindi bu iş anlamış değilim."
Ağlamıştı annem, sesi çok titriyordu ,neden ağlıyordu ? Ne olmuştu bana? Benim kafamda ki soru işaretleri çoğalırken;
"Emin olun ki , Lina Hanım bu kadar ciddi olacağını önceden bilseydik kesinlikle size söylerdik."
Çok kısık ve kısa konuşuyorlardı neden? Bana duyurmamak için mi ? Yoksa gerçekten önemli bir şey miydi?
"Peki ne olacak bu böyle , benim kızım böyle olur olmadık yerlerde bayılacak, belki sizin dediğiniz gibi krize girecek ama biz bunu önleyemeyecek miyiz? Benim bir tane kızım var Doktor! onu kaybedemem."
Krize girmek...Bayılmak..Ölmek...Annemsiz kalmak....
Bunlar benim en korktuğum şeylerdi , ben annemsiz napardım?
Gözümden akan bir damla yaş ile açtım perdeleri ,perdelerin açılmasıyla annem ile bakıştık , yüzünde beni görünce buruk bir gülümseme oluştu.
Gözüme takılan tek şey gülümsemesi değil de , göz altlarının şişmiş ve kızarmış olmasıydı. Annem bana gülümsediğinde gözleri gözümden yavaşça dökülen göz yaşlarıma odaklandı, annem gözlerime bakıp kalbime saplanan bir ok gibi acı verici bir şekilde gülümsedi, gözümden yanağıma doğru yavaşça hızlanan gözyaşlarımı elinin tersiyle silerek beni kendine çekti, sıkıca sarıldı . Özlemiştim kokusunu , sımsıcak elleri yerine buz kesmiş eller gelmişti, en sevdiğim bordo kazağını giymiş , birlikte aldığımız tel tokalar ile saçını önlerden alıp, arkada tutturmuştu , saçlarına elim uzandığında saçları halen yumuşacıktı, kokusunu anlatamazdım annemin ama nerede olursam olayım asla aklımdan çıkmazdı.
꧁꧂
Annem ile halen sarılıyorduk ,
Omzuma dökülen yaşları kazağımı ıslatıyordu, her nefes alışında huzur buluyordum, kaç dakikadır sarılıyorduk inanın umrumda dahi değildi,
Annem kafasını hafifçe kaldırıp kulağıma sadece benim duyabileceğim bir fısıltıda
"Tanrı benim canımı alsın , sana versin güzel kızım."
Umarım beğenirsiniz lütfen beğenin ve bol bol yorumlar atın merak ettiiğiniz soruları sorun ve cevaplayayım.