Stajyer Zamanları..
Sabahın erken saatinde kalkıp staj yaptığım Lavinia Kliniğine gittim.
Klinikte Uzman Doktor Psikiyatrist Seyhan Aktaş hocam'ın seanslarına katılıyordum.
Hastalar 45 dakika süre ile tutuluyordu.
Anksiyete Bozukluğu olan hasta odadan çıktığında içeriye güvenlikler ile birlikte birisi girdi.
Yeşil gözleri, dalgalı kumral saçları olan bir gençti, benimle yaşıttı.
Seyhan hocamın izniyle karşımızda duran koltuğa oturduğunda hastaya karşı olan merakım artmıştı.
Elleri titriyor, yerine oturamıyordu!
Böyle hastalar hoşuma gidiyor.
Seyhan Hoca
"Evet Can, nasılsın?"
İsminin Can olduğunu öğrendiğim genç, Seyhan hoca ile konuşurken gözlerini üzerimden alamıyordu, rahatsız ediciydi.
Ancak bir o kadar rahatsız edici olmasına rağmen bir o kadarda şefkatle bakıyordu.
Ara sıra Seyhan hocaya bakıyordu ama gözleri sürekli vücudumda geziniyordu.
Seansın ilerledikçe Can tedirginleşiyordu.
Seyhan hoca, sessiz ve sakin ses tonuyla Can'ı sakinleştirirken, gözleri gözlerimle buluştu.
İşte o an içimde farklı bir duygu oluştu.
Aşk değildi bu...
Acıma ise hiç değildi...
Güvendi bu...
Bir kaç saniye sürsede o bir kaç saniyede ben kendimi güvende hissettim. Ancak hemen kendimi toparladım şimdiden kendisiyle bir bağ kurmamalıydım ne de olsa ben onun doktoru değildim!
Seyhan hocadan izin aldım ve odadan dışarıya çıkıp bahçeye ilerledim.
20 dakika sonra klinik kapısından Can göründü.
Yanıma yaklaştığında ne diyeceğimi bilmeyerek strese girdim.
Yanıma geldiğinde oturmadı yanı başımda ayakta duruyordu, bende ayağa kalktım ve gözlerimiz tekrardan birbiriyle buluştu..
Can Meva
"Selam"
Açelya
"Selam?"
Can Meva
"Adım Can zaten az önce öğrendin, senin adın ne?"
Açelya
"Adım, Açelya"
Can Meva
"Zarafet ve tutku ha?"
Dedi ismimin anlamını söyleyerek.
Açelya
"Evet, ancak bir şeymi diyecektiniz?"
Ellerini durduramıyordu sürekli hareket etmeye çalışıyordu.
Can Meva
"Sana bir şey demek için geldim"
Açelya
"Dinliyorum"
Can Meva
"Bir gün buradan çıkıcam ve seninle konuşmaya gelicem, bu kısa bir süre içerisinde olmasada bir gün olacak. O zamana kadar beklemede kal ve bana yara bandı ol Açelya"
Ne demekti bu?
Neden bir gün benimle görüşecekti?
Öğrendiğim şeylere göre bir doktor hastasıyla fazla samimi olmaması gerekiyor, sonradan bu iş samimiliği aşıp takıntı haline dönüştüğü için tedavi zorlaşıyor..
Can Meva
"Ya da dur, belki gelemeyebilirim çünkü doktorlar bana ölümün eşiğinde olduğumu söylüyorlar, ben inanmıyorum öleceğime. Ancak olurda ölürsem beni bekleme, elbet bir gün ikimizinde kavuşacağı yerde seni bekliyor olacağım. Ancaaak ölmezsem bekle!"
Son kelimesini bastırarak söylemişti.
Açelya
"Anlamıyorum ben neden sizi bekleyeceğim?"
Can Meva.
"Vardır bir sebebi muhakkak"
Açelya
"Benimle dalgamı geçiyorsun sen?"
Can Meva
"Hayır hayır hayır, asla. Ben sadece olacakları söylüyorum. Olurda seni üzecek bir şey yaparsam beni affet ne de olsa elimde değil!"
Açelya
"Bir daha görüşmeyeceğiz, bunu aklına sok. Ben şimdi Seyhan hocanın yanına gidiyorum ve bir daha seninle seans yapmak istemediğimden bahsediyorum."
Neden görüşeyimki ben, bir hastayla?
Can Meva
"Öyle olsun, görüşürüz"
Yanından hızlıca uzaklaştım ve Seyhan hocanın yanına gittim.
Açelya
"Seyhan hocam, hastanız Can az önce benimle saçma sapan konuştu. Yıllar sonra bir gün karşıma çıkacağımı felan söyledi rahatsız oldum açıkçası.
Lütfen uyarın beni rahat bıraksın"
Seyhan Hoca
"Demekki yine aynı durum"
Aynı durummu?
Demekki Can Meva sadece bana bulamamıştı benden önceki stajyerlerede bulaşmıştı.
Seyhan hoca
"Açelya'cım lütfen kusura bakma, Can'ın durumu biraz farklı kendisinin sayısızca rahatsızlığı var. Bir teşhisi bile yok öyle söyleyeyim sana. Hastalıkları Şizofreni,bipolar,Obsesif Kompulsif,delüzyonel Bozukluk gibi hastalıklar kendisinde mevcut ancak hala net bir tanısı yok."
Nasil biriydi bu adam böyle!
Psikolojisi nasıl bir durumda kim bilir..
Üzülmüştüm açıkçası.
Açelya
"Anladım, ancak ben artık onun olduğu seanslara katılmasam olurmu?"
Seyhan hoca
"Tabiki sen nasıl rahat edeceksen"
Yanından ayrıldığımda hekim odasına gittim ve çantamı alıp klinikten çıktım.
Otobüse binmek yerine yürümek istedim, kaldığım ev yarım saat uzaklıktaydı.
Kollarımı birbirine birleştirmiş bir şekilde yürümeye devam ettim..
Can Meva'nın Anlatımı İle..
Bankta arkadaşım, murat ile konuşuyorduk. (Hayali Arkadaş)
Açelya'yı bırakmamam gerektiğini söylüyordu bende ona hak verdim ve ayağa kalktım.
Bahçedeki ağacın arkasında açelya'nın çıkması için bekliyordum.
Çok geçmeden klinikten çıktığında yavaş adımlarla takip ettim.
Farketmemesi için çok dikkatli davranmalıydım!
Ara sıra arkasına dönüp baktığı anlarda hemen saklanıyordum.
Klinikten uzaklaştığımızda demire yaşlanmış bir adam, Açelya yürürken bakışları ile süzmeye başladı.
Ardından yerinden kıpırdanıp ilerlemeye başladı. Açelya'yı takipmi ediyordu? Açelya en önümüzde onun bir arkasında yabancı adam onun arkasındada ben vardım.
Kısa bir süre öyle ilerdelikten sonra Açelya adımlarını yavaşlattığında yabancı adam adımlarını hızlandırdı!
Evet. Bir şey yapacaktı!
Adam hızlanırken bende hızlanmaya başladım.
Adamın tam arkasına geçtiğimde, yabancı elini Açelya'ya uzatacakken ben öncelik ederek adamın kolunu tuttum. Tuttuğum gibi yanımda duran büyük duvara sıkıştırdım ve iki tane yumruk attım!
Adamı serbest bıraktığımda koşar adımlarla yanımızdan uzaklaştı..
Açelya'nın Anlatımı İle..
Arkama döndüğümde karşılaştığım manzara ile şoka uğramıştım.
Can bir adamı dönüyordu, ancak onun burada ne işi var? O yataklı bir hasta ve en önemlisi benim yanımda ne işi var?
Adam koşarak uzaklaştığında Can bana dönerek;
Can Meva
"İyi misin?"
Başımı onaylarcasına salladım.
Açelya
"E-evet ama sen, o adam ve ne işin var burada?"
Can Meva
"Seni takip ettim"
Açelya
"O belli zaten ama neden?"
Can Meva
"Bilmiyorum ama iyiki etmişim o adam sana saldırmaya kalktı bende onu engelledim, ya ben olmasaydım ne yapacaktın?"
Açelya
"Çok teşekkür ederim beni kurtardığın için ancak merak ettiğim şey şu, neden beni takip etme ihtiyacı duydun?"
Can Meva
"Sebebi yok öylesine"
Açelya
"O halde bir daha olmasın lütfen, bu çok rahatsız edici bir durum ve zaten seanstaki bakışlarında öyle!"
Can Meva
"Üzgünüm kötü bir niyetim yoktu"
Açelya
"Zaten artık seanslarda ben olmayacağım, hadi gel seni kliniğe götüreyim"
Başını salladı.
Kolunu tuttum ve yoldan geçen taksilerden birini durdurup içine girdik.
Kliniğe vardığımızda Seyhan hocanın yanına gittik.
Durumu anlattığımda, Can'a çok kızmıştı!
Görevliler Can'ı alıp odaya çıkardıklarında tekrar tekrar Seyhan hoca can'ın adına özür dileyip duruyordu.
Klinikten sonunda çıktığımda, yürümeye takadim olmadığı için bir taksiye bindim ve evime vardım..
Günümüz..
"Ben Can, Can Meva."
Telefondan çıkan sesi duyduğum an telefonu kapattım ve hızlıca numarayı engelledim!
Nasıl olabilirdi?
Nasıl benim peşimi bulmuştu, bu kadar yıl sonra neden?
Yine cevapsız sorular..
Sigaramı söndürdüm ve balkondan içeriye geçtim.
Koltuğa oturup düşünmeye koyuldum.
Can demekki beni unutmamıştı ve yıllar sonra kendini tekrardan hatırlatmıştı! Zihnimdeki soruların cevabını düşünürken kafam karma karışık hale gelmişti.
Yıllardır benim peşimde olduğu aşikârdı ancak beni bulması kötü olmuştu.
Beni takıntı haline getirdiyse daha kötü.
Daha fazla dayanamayarak yabancı numaranın engeli kaldırdım ve tekrar aramasını beklemeye koyuldum..
Telefon çalmaya başlamıştı.
Hızlıca açtım.
Can Meva
"Açelya, nasılsın?"
Cevap veremedim.
Can Meva
"Biliyorum çok şaşkınsın ancak bir an önce buluşmamız lazım"
Buluşmakmı?
Neden seninle buluşayımki?
Açelya
"Ne saçmalıyorsun sen Can, nereden buldun beni?"
Can Meva
"İlk tanıştığımız gün, kliniğin bahçesinde sana ne demiştim hatırla 'bir gün buradan çıkıcam ve seninle konuşmaya gelicem, bu kısa bir süre içerisinde olmasada bir gün olacak.' Demiştim hatırlamıyormusun yoksa"
Açelya
"Hatırlıyorum"
Can Meva
"Eee neden o zaman şaşırdın bu kadar? Yoksa bana güvenmiyormuydun?"
Açelya
"Tamam ne istiyorsun söyle!"
Can Meva
"Sadece buluşmak"
Açelya
"Buluşup ne konuşacağız biz?"
Can Meva
"Yılları, yaşananları."
Açelya
"Buluşmuyorum ben, sende ne halin varsa gör ve benim peşimi bırak!"
Can Meva
"O pek mümkün değil ama"
Açelya
"Sen beni takıntı halinemi getirdin? Zaten ilk o zaman anlamıştım, Beni takip ettiğin o gün anlamıştım."
Can Meva
"Şuan Lavinia vakfında bir kliniktesin, herkese yara bandı oldun bir bana olamadın Açelya"
Telefonu kapattım ve numarayı engelledim.
Can Meva takıntılı bir ruh hastasıydı!
Oturduğum koltuğa uzandım ve gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım.
Ancak uykum gelmiyordu, asla ama asla uyuyamıyordum!
Daha fazla stres olmamak için, kendimi müziğin huzurlu kollarına hapsetmek üzere kasetlerin arasından güzel bir şarkı aramaya koyuldum.
Aradığım kaseti bulduğumda plağa yerleştirdim sesi açtım ve gözlerimi kapatıp huzura daldım..
Kalben ~ Sadece
Kalben söze girdiğinde bende tekrarlamaya başladım..
Hiçbir şey istemedim
Ne yatak, ne oda, ne de ev
Sen de bırak her şey, sadece beni sev
Dizlerimde dizlerin, boynunda ellerim
Boğulur gibi yeniden her gece her gece
Doğalım mı sevgilim?
Doğalım mı sevgilim?
Doğalım mı sevgilim?
Plak durduğunda, kalben sustu...
Hızlı bir şekilde tekrardan şarkıyı başlattım ve dolaptan bir rakı çıkarıp kafama dikmeye başladım.
Masanın üzerinde olan sigaramı alıp dudaklarımın arasına yerleştirdikten sonra yaktım ve dumanını kalben eşliğinde ciğerlerime çektim.
Rakıyı kafama dikerken zihnim geçmişin yarasına tuz bastı!
Göz yaşlarım kendini serbest bırakırken kollarımı birbine birleştirdim ve başımı yere eğerek hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım..
Asla ama asla mutlu olamayacaksın kendi derdin yetmiyormuş gibi birde milletin derdini dinliyorsun'
Babamdı o sesin sahibi...
Psikiyatri bölümünü kazandığımda mutlu bir şekilde babama haber verdiğimde bana bunları söyledi, işte o gün kalbim bir daha iyileşmedi. Benim hiç bir zaman Psikiyatrist olmamı istemedi! Her zaman yanlış bir meslek olarak gördü çünkü kendisi hastaydı ve Psikiyatristlerden korkuyordu bendende korkuyordu onu hastaneye yatırmamdan!
Babam biraz garip bir insandı, yeri geldiğinde iyi yeri geldiğinde kötü değil, her zaman kötü olmayı seçmişti! Ancak kendisini her zaman dünyalar iyisi olarak bilirdi. (Yalancı)
Bencil bir adamdı benim babam..
Kendinden başkasını düşünmeyen biriydi, her zaman bağırırdı hiç susmazdı!
Doktor olacağımı söylediğimde saçlarımın dibinden çekiştirerek beni döven adamdan merhamet beklenemezdi! Benimle gurur duyması gereken yerde bana..
Annem çok iyi biriydi asla babam gibi değildi bizi korur bize sahip çıkardı, annem kendini dövdürmezdi, Hayatta tanıdığım en güçlü kadındı o..
Beni okutmak için her gün gece gündüz demeden çalışırdı babam ise annem çalışırken pavyon pavyon gezerdi. Annem ne kadar ayrılmak istesede babam ayrılmamıştı..
Kalbimin üzerinde açık bir yara izi var oraya ne yaparsam yapayım acısı dinmiyor, o yara her gün öfkeyle besleniyor ve daha çok güçleniyor!
Yaranın sebebi ise..
Babam..
O kadar öfke duyuyorumki, onu öldürmek istedim ama yapamadım, hayallerim vardı yapamadım.
Çok geçti aklımdan ama yapamadım.
Anneme söz vermiştim onu yarı yolda bırakamazdım benim için o kadar fedakarlık yapmıştı.
Evet anne ben Psikiyatrist oldum, keşke sende bu günleri görebilseydin..
Ölmeseydin keşke anne..
Beni neden yalnız bıraktın anne..
Neden biraz daha dayanamadın..
Bu acımasız zalim dünyada bir başıma neden bıraktın beni?
Şimdi hayallerim gerçekleşti, acılarım ise derinleşti..