Hayat bazen küçüklüğümüzden başlatır acımızı. O zamanlarda belki tam olarak anlayamayabiliriz. Her insan ne anlasın ki acıdan ruhtan aşktan sevdadan. Kim ne bilir ki herkesten saklanmaktan sakınmaktan kaçmaktan. Hayatımdan hep nefret ettim. Babamı kaybetmemin ardından annemi kaybetmek zor gelmişti bana. O minik Alçin kaldıramadı bunları. Yetimhane duvarlarına yazdı hislerini duygularını. Yetimhanede bıraktı tüm sevdalarını, aşkları ve hislerini...
Ben Alçin Asena. Şuan içimde kan ağlayan bir gölette boğulan bir kızım. Kim bilir belki hayatım değişebilir belkide değişmez. Hayat hep bana karşı acımasızdı. 6 yaşımda babamı trafik kazasında kaybetmiştim belki de sadece bana öyle söylenmişti. 8 yaşımda ise annemi kaybettim. Kalp kriziydi ama biliyordum o da planlıydı. Planlamışlardı her şeyi. Annem ve babamı kaybetmem ve iki yıl içinde olması benim psikolojimi bozmuştu. İki yıl çok ağır gelmişti bana. Ağırdı küçük Alçin için çok ağırdı.
Atlattım her şeyi teker teker atlattım. Zordu ağladım. Koştum kaçtım. Başka bir şansım yoktu yapmak zorundaydım. Gökyüzündeki ailemi gururlandırmalıydım. Ailem her şeyimdi. Ben ise onları 8 yaşımda kaybetmiştim en zor haliyle...
Şuan 21 yaşındayım ve Türkiye'den İtalya'ya üniversite okumak için gidiyorum. Kazanmıştım. Hayatım düzenliydi ve böyle ilerlemeliydi. Çünkü bu hayatta başka kimsem yoktu yalnız bendim. Annemler bana küçükken bir şey olursa diyerekten her seferinde verdiği numara ezberimdeydi. Ama kim olduğunu kim hatırlamıyorum. Önemliydi onlar için önemli biriydi. Biliyordum.
Roma'ya gidecektim. Orda okuyacaktım. İtalyancam iyiydi. Anlayabiliyordum, konuşabiliyordum. Yeterliydi benim için. Uçakta ineceğimizi anons etmişlerdi. Biliyordum. Bu yeni bir yaşamın başlangıcıydı ve ben bu yaşamımı sadece yalnız başıms kendim yazıcaktım. Hiç tükenmeyen kırmızı kalemimle. Uçaktan indim valizimi almak için ilerlerken birden yanlışlıkla birine çarptım. Kafamı kaldırıp siyah harelere baktım. "Mi dispiace, per favore scusatemi." (Özür dilerim, lütfen beni mazur görün) dedim. Bu siyah hareler yoğun bir şekilde bana bakıyordu. Sanki daha öncesinde beni tanıyor gibiydi. Belkide tanıyordu. "Nessun problema, signora, ma sarebbe più utile se guardasse avanti invece di guardare il telefono." (Sorun değil hanımefendi, ama telefonunuza bakmak yerine önünüze bakmanız daha faydalı olacaktır.) dedi. Nazik biri gibi duruyordu ama kabada olabilirdi. Kafam aşırı karmaşık. "Mi scuso ancora" Diyip uzaklaştım. Gözlerinin beni izlediğini hissediyorum. Onun beni tanıdığını hissediyorum. Belkide bende onu tanıyorumdur ama tanısaydım hatırlardım değil mi? Bence hatırlardım. Mırıldarak stresimi yatıştırmak için Türkçe şarkı söylemeye başladım.
Ne anlamam lazım bu bakışından belli değil miydi zaten kaçışından...
Valizimi alıp taksiye ilerledim.
★★★★★★★★
Merhabalar tekrardan canlarım. Birazcık (nerdeyse 10 ay veya fazla bilmiyorum) ara vermiştim. Beğendiniz mi bilmem ama beğendiyseniz beğenebilir ve yorum yapabilir misiniz ♥ Seviliyorsunuz