Sonsuza dek süren bir yalnızlık
Karanlık bir dünya, yalpalayan adımlar
Gerçeklik mi hayal mi, bilemediklerim
Korkularım, şüphelerim, hepsi birbirine karıştı
Sonsuz bir labirentte kaybolmuşum gibi
Karanlık koridorlar, gizemli odalar
Kiminle konuşsam, kimse anlamıyor beni
Bağıramıyorum, dertleşemiyorum, yalnızca sessizce özlüyorum
Kafamda bir sürü ses, hepsi birbirine karışıyor
Kimse hangi sesin gerçek olduğunu söyleyemiyor
Bazen müzik çalıyor, bazen biri bağırıyor
Kendimi kaybediyorum, hiçbir şeyin farkında değilim
Belki de ben herkesin sandığı gibi değilim
Belki de ben sadece bir yabancıyım, kaybolmuş bir ruh
Belki de hayallerim gerçek, gerçekliğim hayal
Belki de her şeyi anlamaya çalışmaktan yoruldum
Şu an boş defterimde yazıyorum
Düşüncelerimi, hislerimi, hayallerimi
Kimse anlamasa bile, belki yazarak rahatlarım
Şizofren olmanın zorluğunu anlatamam belki ama
kalemin beni kurtardığını söyleyebilirim.