Bölüm 2

"Rainer!... Rainer! Öldün mü yoksa?" Yerdeki beden gözlerini kısarak açmaya çalıştı ancak tam üstündeki güneş gözlerini kapalı olmasına rağmen yakıyordu.Bir anda gözlerinw düşen ışınların engellenmesi ile gözlerini yavaşça araladı.Karşısında orta yaşlarında görünen bir adam vardı ve ayağı ile onun omuzunu dürtüyordu. "Ölmemişsin bakıyorum." Ne oluyordu burada? Bu adam kimdi ve şuan neredeydi? Rüya mı görüyordu? Gördüğü rüyalarda sanki bir izleyiciydi ve kendi kararları ile hareket etmiyordu ancak şuan herşeyi hissediyordu. Tüm vücudunu okşayan rüzgar ve onu omuzundan dürten bot yeterince gerçekti. "Rainer... kalkmayı düşünüyor musun?" Rainer mi? Rainer kimdi? Neler oluyordu? Yavaşça doğrulan beden güneş ışığına alıştığı için rahatça etrafa bakabildi. Şuan bir çayırdalardı, Yarısı yok olmuş bir çayırda. "Konuşacak mısın?!" "Ha?" "Beyin sarsıntısı falan mı geçirdin? Yeterince aptaldın daha fazla aptallaşırsan öleceğini garantiletsin." "Siz misiniz?" Karşısındaki adam bir anda yüzüne tekme atınca yeniden yere serildi. Gerçekten neler oluyordu?! Delirmek üzereydi. "Hafızanı kaybetmiş olamadsın değil mi! Her şey boşuna mıydı? Asıl beni nasıl unutursun! Ustanı, her şeyi sana öğreteni, en güçlü olanı... yüce Darius'u!" Yere yatan beden duyduğu isimle küçük bir şok geçirdi. Zihni yavaşça parçaları oluşturdu ve o an fark etti. Şuan okuduğu kitabın içindeydi... Lucian'ın Savaşı'nın içindeydi. O an yine bir farkındalık yaşadı. O en nefret ettiği karekterin içindeydi. Her okurun hayalidir okuduğu kitabın içine ışınlanmak. Bu genç içinde geçerliydi bu ancak en nefret ettiği karektere değil!Emin olması gerekiyordu. Çünkü bu çok saçmaydı. "Biraz başım döndü... Bana tekme atmana gerek yoktu." "Sen buna tekme mi diyorsun?.. Rainer seninle çok işim var." yerde yatan beden yavaşça doğruldu. O an fark etti düştüğü yerdeki toprağın birazda olsa yarıldığını. 'Lucian'ın Savaşı' Fantastik bir romandı ve buradaki güç dengesi çok üst düzeydi. Karşısındaki adam ise bu güç dengesinin en üst katmanıydı... Tanrıların bile üstünde olan tek kişi. Gaddar ve kötücül Darius. Onun en sevdiği karekter. Bunlarca güçlü karekter varken o nefret ettiği karekter olmuştu ve acılar içinde ölecek olan çığlık atmak istiyordu. Az önce tekmeden sonra hissettiği acı gerçekti evet canı çok az yanmıştı ancak acı hissi kesinlikle tanıdıktı. "Lucian piçi seni yerden yere vurarak yener... Eğer fiziksel olarak yenemezsen, zihinsel olarak yen, eğer yine yenemezsen o zaman gurursuz yollara baş vur ama yinede onu yen. Rainer seni seçmemin özel bir nedeni yoktu. Seni ben yetiştirdim. Sınırlarını biliyorum." Kitap Lucian'ın ağzından yazıldığı için bu diyalogları ya da Rainer'ın olaylarının ayrıntılarını bilmiyordu. "Lucian'ı yenebileceğimi düşüyor musun?" "Elbette... Hayır."