Kafeye gidince sadece babamın geldiğini gördüm, babama annemin neden gelmediğini sorduğumda akrabalarımız geldiği için gelmediğini söyledi.
babam 1 bilemedin 2 saat oturup konuşup, ortalığı gezdik artık babamın gitme zamanı gelmişti.
—bir dahaki sefere atlara hep beraber bineriz. Dedi
—gerçekten mi? Aaa çok mutlu oldum, görüşürüz baba.
babamı veda ettikten sonra Eilif bana atlarla birlikte gezmek isteyip istemediğimi sordu.
ilk başta yine grupla geziceğimizi düşündüm ama sadece Eilif ikimizin olucağını söyledi.
doğrusu şaşırmıştım ama bir yandan da eğlenceli gelmişti,
Eilif ile beraber atları hazırladıktan sonra ormana doğru atlarla yürümeye başladık.
gölüm kenarına gelince Eilif biraz burada durup sonra çiftliğe geri döneriz dedi,
eilif’in yanına oturmuş etrafa bakınıyordum ki, Eilif küçüklüğünü anlatmaya başladı.
–ben küçükken ailem atlara binmeme hiç izin vermiyordu, çünkü yakın bir akrabamız at’dan düşüp hayatını kaybetmiş.
bunu duyunca üzülmüştüm,
–sen şanslısın ailen senin at binmen için elinden geleni yapıyor.
–teşekkür ederim, peki sen nasıl at binmeye başladın Eilif?
bunu sorduktan sonra pişman olmuştum sanki hayatını sorguluyor gibi olmuştu.
—okulun düzenlediği bir binicilik yarışı vardı ona katılmıştım tabi o aralar gizlice at biniyordum, ailem bunu görünce izin vermeye karar verdiler, benim binicilik kariyerimde böyle başladı canım.
Eilif ile biraz daha sohbet ettikten sonra çiftliğe geri döndük,
Eilif bana kahve içip içemeyeceğimizi sordu.
tabi bende kabul ettim, beraber kahve içip sohbet etmeye devam ediyorduk ki aklıma aygırı sormak geldi.
-Eilif sana bir şey sorabilir miyim?
—elbette
-o aygırın ismi nedir, acaba siyah olan.
—a onun adı roket, çok hızlı olduğu için ona bu ismi koyduk.
-çok güzel bir at, peki ona binme iznimiz var mı?
eilif zar zor yutkundu.
—aslında yok çünkü çok saldırgan bir atdı ama sana karşı pek saldırgan gibi durmuyor, istersen binicilikte biraz daha gelişirsen ona binmene izin verebilirim.
bunu duyunca çok mutlu olmuştu.