1970 yıllarında bir İstanbul lisesinde aynı sınıfta okuyan Ahmet ve Meltem birbirlerine âşıklardı. Ancak o zamanın şartlarında bunu dile getirmek; bırak birbirlerine söylemeyi en yakın arkadaşlarına söylemek bile hicap duyulan bir şeydi. Okula girişte birbirlerine gülümseyerek “Selam Meltem, nasılsın?”, “Sana da Selam Ahmet, İyiyim sen nasılsın?” diyorlar, arkadaşlarının yanında birbirlerine kaçamak bakışlar atarak zamanlarını geçiriyorlardı. Lisede birinci yıllarını bitirene kadar ikisi de birbirlerine karşı olan duygularından açık açık bahsedemedi.
Ahmet yaz tatili boyunca Meltem’i düşünmüş ve gezdiği yerlerde bile onsuzluğun acı dolu sancısını çekmekteydi. Ahmet’in aksine Meltem yaz tatilinde Antalya’ya gitmiş ailesiyle birlikte güzel güzel vakit geçirmişti. Ancak o da Ahmet’in kendisini özlediği gibi zaman zaman Ahmet’i özlüyordu. Zaman bu şekilde akıp geçti ve lisenin ikinci yılına başladılar. İkisi de yeniden buluşmuş ve aynı sınıfta okumaya devam ediyorlardı. Ahmet ve Meltem birbirlerini tekrardan gördükleri için oldukça sevinçliydi.
Ahmet ikinci yılında vermiş olduğu cesaretle artık daha fazla dayanamayarak evinde Meltem için mektuplar yazmaya başladı. Her yazdığı mektuptan hoşnutsuz kalarak hepsini buruşturup top yapıp çöpe attı. 5-10 tane mektup kağıdını bu şekilde çöpe attıktan sonra en nihayetinde yazmış olduğu mektuptan memnun kalabildi. Bu mektubu okula giderken götürmek üzere geceden çantasına koydu. Okula gidene kadar uyku tutmamış heyecandan karnına kasıntılar girmişti. Aklında hep ‘Acaba ne der? O da beni onu sevdiğim gibi sever mi? Ya da belki de o da beni seviyor mu?’ bu şekilde düşündüğü; sorular, endişeler ve tatlı bir şekilde mutluluk hissettiği karmaşık bir şeyin içerisindeydi. Okul için sabah uyandı, gerçi uykusu tutmadığı için sadece yatağından kalktı. Ancak dinçti. Sanki saatlerce uyumuş gibi kıpır kıpırdı. Çünkü onu ayakta öyle tutan şey içinde yaşadığı tarifi zor olan heyecanıydı.
Ahmet yemeğini yedi, hazırlandı ve okula gitmek için evden çıktı. Çıkmadan önce çantasını tekrar tekrar ve tekrar kontrol ederek yazdığı mektubunun çantasında olduğundan emin oldu. Okula giderken zaman geçtikçe içindeki heyecan sönümlenmeye başladı. ‘Şimdi verirsem geri dönüşü olmayan bir yola girerim! Nasıl yapacağım ki hem zaten!’ diyerek heyecanı gitgide azalarak bitiyordu. Okula gitti arkadaşlarıyla selamlaştı. Ancak Meltem’i okulda görememişti. Birazdan gelir diye düşünerek beklemeye başladı. Bu sırada ders başladı ancak sınıfta hâlen Meltem yoktu. İlk ders bittikten sonra Meltem’in bugün okula gelmeyeceği artık netleşti ve gerçekten de Meltem o gün okula gelmedi.
Ahmet evine hüzün içerisinde döndü. O kadar hazırlığının heyecanının boşuna olduğunu düşünüp eve girdiği gibi okul elbiseleriyle birlikte yatağına yattı.
Meltem okula 3 gün boyunca gelmemişti. Ahmet, Meltem’in okula neden gelmediğini öğretmenlerinden öğrendi. Meltem’in okula gelmemesinin sebebi hasta olmasıymış. Ateşlendiği için o hafta okula gelmeyen Meltem pazartesi günü herkes gibi okuldaydı.
Ahmet artık her şeyi göze almış bir şekilde hiç kimsenin göremeyeceği bir biçimde Meltem’in çantasını açıp mektubunu kitapların üstüne gelecek şekilde yerleştirdi ve hemen çantasını hızlıca kapattı. Ders başlayınca Meltem ders kitabını çıkartmak için çantasını açınca kitapların üzerinde duran ona ait olmayan bir kâğıt gördü.
1. Bölüm Sonu.