Yüzüme gelen güneş ışıklarıyla gözlerimi araladım.Kalkıp elimi yüzümü yıkadım.Annem ve babam yoktu,sanırım iştelerdi.Bir yayın evinde çalışıyolardı,işleri bütün gün haber yapmaktı.Pek görüşmüyorduk.Yüzlerini gören cennetlik resmen!Abimin odasına gittim. Hâla uyuyordu bende abime ellemeden mutfağa yöneldim.Karnım gurulduyordu,resmen kurt gibi acıkmıştım.Tam mutfağa girmiştim ki telefonumun çalmasıyla durdum.
BARAN ARIYOR...
Arayan barandı,baran benim en yakın arkadaşımdı çocukluğumuzdan beri birbirimizden ayrılamıyorduk.Biraz salak olsada tatlı çocuktu,2. Abim gibiydi.Size baranı tanıtmak gerekirse uzun boylu,esmer,gamzeli,karizmatik bir arkadaşımızdı kendileri,hafiftende biraz çapkında diyebiliriz.
Bana sövmesine 2 dakika kala telefonu açtım." Efendim gamzelim"dedim."Açmasaydın telefonu zahmet oldu güzelim"dedi.Birbirimize böyle hitap ediyoduk."Napıyım,sen telefonu açtığıma şükret gamzelim"dedim." Neyse sana ne diycem,bugün ekipi toplayalımda buluşalım seni çok özledik"dedi.Bizim ekipten kastı ise ben,abim,Baran ve Ekin'di.Evet, uzun zamandır buluşamıyoduk nedense hep bir sorun çıkıyordu." Tamam ben kahvaltımı yapıp abimi uyandırıyım buluşuruz"dedim."Gelin Benim evde kahvaltı yapalım bugün hem deyişiklik olur sizede"dedi.Bu fikir bana çok cazip geldi hemen kabul ettim."Tamam ama o meşur tostunu yaparsan gelirim gamzelim"dedim.Baranın tostları çok lezzetliydi." Tamam sen iste yeterli güzelim" dedi.Yaaa şapşik.
Azımdan ister istemez bir kıkırtı kaçtı.Baranda aynı saniyede bir kahkaha patlattı salak çocuk.Biz gülerken arkadan abimin sesi geldi.'"Günaydın güzelim" dedi ve aynı saniyede yanağıma bir öpücük bıraktı."Günaydın abilerin birtanesi" dedim ve bende abimin yanağına küçük bir öpücük bıraktım.Baranın" Ooo günaydın çağrı bey güzellik uykunuzu bölmedik inşallah" diyen sesi geldi kulağıma geldi." Baran,oraya gelirsem seni bir uykuya yatırırım bidaha o uykudan uyanamassın" dedi abim.Baran tam konuşacakken," tamam o zaman barancım sen tost yapmaya başla bizde abimle Ekini alıp sana gelelim canım" dedim ve Baran cevap vermeden telefonu suratına kapattım.
Abim,"ne tostu?"dedi." Abicim Baran bizi kahvaltıya çağırdı,hadi hazırlanalım daha Ekini almaya gidicez" dedim.Abim," hayırdır rüyasında mı görmüş de çağrıyo o denyo"dedi.Abim ve Baranın pek anlaştıkları söylenemezdi.Yani abim beni paylaşamıyor,sürekli Barandan kıskanıyordu.Bu duruma yıllardır alışık olduğum için pek umursamadım." Hadi abi söylenmede hazırlan" dedim.Abimin arkamdan söylenmesini umursamadan odama gittim. Altıma siyah bir eşofman altı giydim,üstüme sade bir tişört geçidim.Süslenmekle uğraşamazdım ne de olsa sadece kahvaltıya gidecektik.Açıkçası hazırlanmaya üşenmiştim elime ne geldiyse onu giymiştim.Saçımıda tepeden at kuyruğu şeklinde bağladım. Telefonumdan Ekine mesaj attım.Ekin,benim ortaokuldan arkadaşımdı.Beyaz tenli,siyah saçlı,mavi gözlüydü.Çok tatlı,minnoş birisiydi.
Abimin arkamdan gelen sesiyle irkilip hemen arkama döndüm." Kızım hadi 2 saat oldu napıyosun sen?"dedi bikaç saniye bakıştık.Göz devirdim,"Tamam abi hazırım geldim" dedim.Abimde benim gibi giyinmişti,siyah eşofman altı ve beyaz bir tişört.
20 dakika sonra Ekin'in kapısının önündeydik.Ekin aşağıya inip arabanın kapısını açıtı ve arabaya bindi." Günaydınn mavişim"dedim." Günaydın kızıl bombam"dedi.Sarıldık.Abim, "sarılma fastınız bittiyse ayrılın da gidelim artık" dedi.Ekin," Sanada günaydın çağrı" dedi ve göz devirerek arkasına yaslandı.Ben önde,abim sürücü koltuğunda Ekin'de arka koltukta oturuyoduk."Tamam bu kadar gerilmeyelim sabah sabah,enerjinizi boşuna harcamayın" dedim tebessüm ederek.Ama görünüşe göre pek etkili olamamıştım.Bütün yol boyunca garip bir sessizlik hakimdi arabada.10 dakika sonra Baran'ın evinin önüne geldik.Arabadan inince derin bir nefes çektim içime.Koşar adım merdivenlere ilerledim.Kurt gibi acıkmıştım, zaten benim bu saate kadar yemek yemeden duramam bir mucizeydi.Abimler arkamda kalmıştı ama şuan pekte umrumda değildi ikisi,tek derdim biran önce karnımı doyurmaktı.
Kapıyı alacaklı gibi çalmaya başladım.Tabiki kapı anında açıldı,"Kızım kapıyı kır,hatta direkt füze at!" Dedi Baran.Pek umursamadım bu yükselişini.Ayakkabılarımın birini Anya'ya birini Konya'ya savurduktan sonra hemen mutfağa koştum.Burnuma mis gibi kokular geliyodu. Baran bu sırada arkamdan söylenmeye devam etti.Aynı saniyelerde abim ve ekinde geldiler.Ben hemen masanın baş köşesine kuruldum ve tabağımı doldurmaya başladım. Abim,Ekin ve Baranda gelip oturdular."Gamzelim artık bir çayını koyda elinde çay içelim" dedim gülümseyerek.Baran bana söylenirken bardağımı ona doğru uzattım."Kahvaltıya çağırdığıma bin pişman oldum şuan"dedi gamzelim çayımı doldururken."Ee çağırmasaydın o zaman, ne diye çağrıyon dingil"diye konuya abim dahil oldu."tamam bişey demedik" dedi Baran masaya çayımı koyarken.Tam mutlu mutlu tostundan bir parça ıssıracakken birden telefonun çaldı ve bu mutlu anım bir anda bozuldu.
BABAM ARIYOR...
Ekrandaki yazıyı görünce oturduğum yerden toparlandım.Ben böyle yapınca bir anda herkes bana baktı.Abim,"Noldu ada?"dedi.Abime cevap yermeden yutkunarak 'sus' işareti yaptım.Çünkü babam beni ölüm kalım meseleleri olmadıkça aramzdı.Hemen telefonu açarak," Efendim baba?"dedim.Babam,"Ada hemen hastaneye gelmen lazım"dedi. Babam hastane diyince hemen ayaklandım,tabii ben ayaklanınca abimlerde ayaklandı." Noldu baba,birine bişey mi oldu?!"dedim panikle."Yok ada" dedi.Biraz duraksadıktan sonra devam etti."Yani aslında var ama sen hemen hastaneye gel"dedi ve başka bişey demeden telefonu yüzüme kapattı."Noldu ada?"dedi abim."Bilmiyorum ama hastaneye gitmemiz lazım"dedim...