Çığlık çığlığa bağırmak istiyorum belkide yoruldum bir köşede sessizce ağlamaktan anlasınlar duysunlar diye beklemekten umut etmekten sahi öyle birşey vardı değilmi umut denen birşey ne kadar beklersek bekleyelim kapımızı bir türlü çalmayan yine de beklemekten vazgeçemediğimiz umut umudumuz değilmi koyuyorum kafamı yastığa düşünüyorum neden ya neden neden gelmeyeni beklemekte bu kadarda ısrarcıyız sonra cevaplıyorum sorumu kendi kendime beklemeyipte ne yapcaz sanki bir ışık diyorum işte bize bir ışık
Sonra artık ne kadarda değiştiğime bakıyorum eski coşkum yok artık yaptığım tek şey nefes almak hoş onuda yaşamak için değil de gün gün ölmek için alıyorum sanki en basit şeyler bile ağır geliyor yük oluyor artık ruhuma yemek yemek gelmiyor içimden güzel kıyafetler giymek arkadaşlarla hoş bir sohpet gelmiyor olmuyor eskiden mutlu eden herşey ruhumu yoruyor şimdiler de dost dediklerim birer birer çalıyor benden bir parçamı sonra aşk ne güzel duygudur halbuki bilene yaşatana değilmi bana değil bende biraz hüzün Bir parça ölüm; sessizlik, yorgunluk, hissizlik acıya dair herşeyin adı aşk bende acıyorum kendime ve bu yavaş yavaş öldürmek gibi