Çok üzüldüm insanlığın bu cahilliğine. Para, şan ve şöhret herkesin gözünü kör etmiş. Kimse gerçeği göremiyor ! Farkında değiller. Kendileri kaybediyor, kaybettikçe dahada fazla hırslanıyorlar. Ciddi miyim ? Tabii ki de evet, birinin biraz farklı olup insanlığın gözünü açmalıydı. Vicdan..Kimse bu kelimeyi tanımıyor. İçimizdeki o duygu yok oldu... Arkadaşlarım Taner ve Eflin olmasaydı belki ben şuan bu halde değildim.Biraz dinlensem iyi olacak, yeni planlarım için çalışmam gerekiyor.Tam çalışmaya başladım ki kapı birden sert ve şiddetli bir şekilde çalmaya başladı...
"Bu saatte kim ki ?"
"Scarletttt!! Benim Emilia aç şu kapıyı aaa ağaç oldum burda !"
"Ah,Emilia eski dostum bekle geliyorum!"
Kapıya doğru ilerledim.Ve kapıyı açtım karşımda Emilia vardı, yanında 2 tane bavul getirmişti. "Hoşgeldin Emilia, içeri gel". Galiba burda kalmaya geldi.
"Ayyy Scarlet özlemişim seni. Buraya taşınıyorum. Bide sana bir şey vericem
Çok merak etmiştim bana ne verecekti ?
"Ne vereceksin ?"
"Abim vefat etmeden önce ki gün, sana bir not bırakmış. Bunu eski eşyaların arasında buldum.Al daha kimse okumadı" Üstünde adım yazan bir mektup uzattı. Şimdi daha da merak ettim bana ne yazmış olabilirdi ki ? "Teşekkürler Emila"
"