Çığlık sesleri dinmek nedir bilmezken kalbimdeki heyecan yerini koca bir korkuya bırakıyordu. Ölüm korkusu.
"Adeline, kenara çekil!"
Üstümüze doğru gelen büyük at arabasının bizi ezmesine ramak kalmıştı. Adeline refleksle sağa çekilirken tutunacak bir yer bulamayıp düşmüştü. Düştüğü gibi kalktı da. Çamur olmuş kıyafetlerini elleriyle temizlemeye çalıştı ama bu sadece çamurun daha fazla yayılmasına yol açtı. Sinirli gözlerle bana baktı.
"Ne yapmayı düşünüyorsunuz, prenses?"
Olabildiğince umursamaz gözükmeye çalışarak "Hiçbir şey." dedim.
"Şaka yapıyor olmalısınız." Gözlerinde sinirden çok korku peyda olmuştu bu sefer. Ne yapmamı bekliyordu ki? Savaşçıların önüne atılacak değildim herhalde.
"Adeline, ya susarsın ve yolumuza devam ederiz yada seni burada bırakıp tek başıma devam ederim. Hangisini seçersin?"
Bıkmış gözlerle etrafını süzdü. Gelmekten başka şansı olmadığını o da biliyordu. Bekleyişi neredeyse bir dakikaya yaklaşmıştı. Arkamı dönüp karanlığın arasından sıyrılmaya başlamıştım. Sessiz adımlarla ara sokaklardan geçerken Adeline'nin koşan ayak seslerini duydum. Bana yetiştiğinde nefes nefese kalmıştı.
"Prensesim, çok hızlı yürüyorsunuz. Lütfen yavaşlayın." derken bir yandan da nefesini düzenlemeye çalışıyordu. Yavaş yürümeyi pek sevmezdim ama Adeline için yapabilirdim.
Olduğum yerde durduğumda sırtıma çarptı. "Prensesim..." derken "Yavaşlamamı isteyen sen değil miydin?" dedim. Ona doğru döndüğümde göz göze geldik. Daha 16 yaşındaydı. Buna rağmen sadık bir kızdı. Daha birkaç aylıkken sarayın kapısına bırakılmıştı. Onu bırakan kişiyi ne muhafızlar ne de sarayda görevli olan kimse görmemişti. O zamanlar daha küçücüktüm. Şimdiyse 21 yaşında bir prensesim. Ayrıca tahtın iki vârisinden biriyim.
"Elbet," dedim terk etmek üzere olduğum başkentime bakarken, "Elbet bir gün seni almak için geri geleceğim."