Gözyaşlarımı hızla sildim. Mehmet bana endişeyle bakıyordu.
“Ahu… iyi misin?” dedi.
Başımı salladım ama iyi değildim. İçimdeki o tanıdık korku artık büyümüştü. Bu bir şaka değildi. Bu kişi… beni tanıyordu. Hem de çok iyi.
“Mehmet…” dedim titreyen bir sesle.“Bu kişi… benim ile ilgili özel bir şeyi biliyor. Sadece çok yakın birinin bildiği bir şeyi..”
Mehmet kaşlarını çattı.
“Yakın biri derken? Aile? Eski arkadaş? Okuldan biri?”
Cevap veremedim.
Çünkü aklıma gelen ilk ihtimal… söylemek istemediğim bir şeydi.
Babam.
Ama bu imkansızdı.
Derin bir nefes aldım. “Ben… biraz hava almam lazım.” dedim.
Dışarı çıktım. Hava soğuktu ama kafamın içi daha karışıktı.
Etrafıma baktım. Herkes normaldi. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu… Ama ben artık hiçbir şeyin normal olmadığına emindim.
Evet biliyorum, bu kişi babam olamaz. Çünkü o, 2012 de bir araba kazasında öldü. Fakat babam değilse sadece benimle babam arasında olan bir şeyi başka kim bilebilirdi?
