Dosya
Kayra’yla eve doğru yürürken tek kelime konuşmadık.
Elimi hâlâ bırakmıyordu.
Ben ise annemin telefonda söylediği cümleyi düşünüyordum.
“Babanla ilgili bir şey öğrendim.”
Kapıyı açtığımda annemi salonda buldum.
Önünde kalın, eski bir dosya vardı.
Bizi görünce ayağa kalktı.
“Kayra da mı geldi?”
“Evet.”
Annem Kayra’ya uzun uzun baktı.
Sonra dosyayı kapattı.
“Onun burada olmaması daha iyi.”
Kayra geri çekildi.
“İsterseniz dışarıda bekleyebilirim.”
Annem başını salladı.
“Hayır. Belki senin de bilmen gereken şeyler var.”
Kayra şaşırdı.
“Benim mi?”
Annem dosyayı açtı.
İlk sayfada birkaç isim vardı.
Babamın adı.
Başka şirketlerin isimleri.
Ve…
Kayra’nın babasının adı.
Kayra’nın yüzü bir anda değişti.
“Bu ne?”
Annem sakin bir sesle konuştu.
“Yıllar önce babanın şirketiyle Eftelya’nın babasının şirketi arasında yapılan bir anlaşma.”
Kayra dosyaya baktı.
“Benim babamın bununla ne ilgisi var?”
“Çok.”
Kayra başını kaldırdı.
“Nasıl?”
Annem derin bir nefes aldı.
“Baban, Eftelya’nın babasının yaptığı bazı işlerin finansal tarafını yönetiyordu.”
Kayra birkaç saniye konuşamadı.
“Benim babam…”
“Evet.”
“Bunları biliyor muydu?”
“Büyük ihtimalle.”
Kayra sandalyeye oturdu.
Yüzündeki şaşkınlık giderek öfkeye dönüyordu.
“Babam bana hiçbir şey anlatmadı.”
“Benim annem de anlatmadı,” dedim.
Kayra bana baktı.
“Senin annen yıllardır seni korumaya çalışıyordu.”
“Seninki de.”
“Belki.”
Annem araya girdi.
“Buradaki asıl mesele bu değil.”
Dosyanın içinden bir belge çıkardı.
“Bu belge yüzünden babanızın arasında ciddi bir sorun çıktı.”
Kayra belgeye baktı.
“Ne belgesi?”
Annem sessizce söyledi:
“Para transferleri.”
Kayra’nın yüzü bembeyaz oldu.
“Yani?”
“Babanın şirketinden, Eftelya’nın babasının gizli hesaplarına para aktarılmış.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
“Bu yasal değil,” dedi Kayra.
“Değil.”
“Peki neden hâlâ kimse bir şey yapmadı?”
Annem gözlerini dosyaya indirdi.
“Çünkü dosya kayboldu.”
“Ve şimdi buldunuz?”
“Evet.”
Kayra ayağa kalktı.
“Bunu polise vermelisiniz.”
Annem başını salladı.
“Vereceğim.”
“Ne zaman?”
“Yakında.”
“Yakında ne demek?”
“Kayra…”
“Hayır.”
Kayra’nın sesi ilk kez sertleşti.
“Bunca yıl susulmuş. Daha ne kadar bekleyeceğiz?”
Annem ona baktı.
“Senin güvenliğin için.”
Kayra acı bir şekilde güldü.
“Ben zaten bu işin içindeymişim.”
Sonra bana döndü.
“Eftelya…”
“Efendim?”
“Babanın seni neden yıllardır sakladığını şimdi anlıyorum.”
Başımı eğdim.
“Ben de.”
Kayra gitmek üzere kapıya yöneldi.
Ben arkasından çıktım.
“Kayra.”
Durdu.
“İyi misin?”
“Hayır.”
Yanına gittim.
“Babanla ilgili bunları öğrenmek zor.”
“Senin için de zor.”
“Ben yıllardır biliyorum.”
Kayra bana baktı.
“Bundan sonra ne olacak?”
“Bilmiyorum.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra elimi tuttu.
“Ne olursa olsun, bu kez birlikte öğreneceğiz.”
Gülümsedim.
“Tamam.”
Kayra gittikten sonra odama çıktım.
Telefonuma baktım.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj vardı.
Bilinmeyen Numara:
Dosyayı bulduğunuzu biliyoruz.
Kalbim hızlandı.
Bir sonraki mesaj hemen geldi.
Bilinmeyen Numara:
Onu teslim etmeyin.
Sonra:
Bilinmeyen Numara:
Yoksa bu kez sadece sizi değil, Kayra’yı da hedef alacağız.
Telefonu sımsıkı tuttum.
Artık mesele sadece ailelerimizin geçmişi değildi.
Birileri, Kayra’yı gerçekten hedef alıyordu.
Ve ben onu korumak için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdım.